|
Hiroko เป็นผู้หญิงที่มีนิสัยเก็บตัว
เรียบร้อย มีเสน่ห์ค่อนไปในแบบสาวโบราณนิยม และที่สำคัญคือเธอไม่เคยบอกความรู้สึกในใจใดๆ
ออกมาเลยแม้กับเพื่อนที่สนิทมากที่สุดก็ตามที ในขณะที่
Itsuki (หญิง) มีบุคลิกที่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง
เธอเป็นหญิงสาวสดใส ร่าเริง ทำอะไรตามใจฉัน พูดอะไรตรงๆ
ทำให้ทุกคนที่อยู่รอบตัวเธอรู้สึกสบายใจและมีความสุข
บุคลิกของทั้งคู่ต่างกัน มีรอยแผลที่ต่างกัน มีความรักที่แตกสลายต่างรูปแบบกัน
และมีบทสรุปในการค้นหาความหมายของการมีชีวิตอยู่ที่ต่างกันออกไป
แต่หนังทำให้ผู้ชมรู้สึกได้ถึงเส้นใยบางๆ แห่งความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงชีวิตของทั้งคู่เข้าเป็นเนื้อเดียวกันได้อย่างแนบเนียนและลงตัว
|
Hiroko
Watanabe มาร่วมงานพิธีระลึกถึงการเสียชีวิตของคู่หมั้นเธอซึ่งประสบอุบัติเหตุจากการปีนเขาเมื่อ
2 ปีก่อน เธอเปิดดูหนังสือรุ่นสมัยมัธยมของเขาและพบที่อยู่เก่าของเขา
จึงตัดสินใจเขียนจดหมายเพื่อถามไถ่สารทุกข์ดิบถึง Itsuki
Fujii คู่หมั้นที่เสียชีวิตไปแล้วด้วยความคิดถึง
หรืออาจจะเป็นวิธีของเธอในการปล่อยวางในความรักที่ไม่สมหวังนี้
แล้วเหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น เมื่อวันหนึ่ง มีจดหมายตอบกลับมาหา
Hiroko โดยจดหมายนั้นลงชื่อไว้ว่า
Itsuki มันหมายความว่าอะไรกัน? Hiroko
มุ่งมั่นที่จะหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ได้ แต่เธอไม่รู้เลยว่าไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่ต้องประหลาดใจกับเรื่องเดียวกันนี้
Itsuki
(หญิง) นั้นเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของ Itsuki
(ชาย) คู่หมั้นของ Hiroko
นั่นเอง Hiroko ไปที่บ้านแม่ของคู่หมั้นอีกครั้งและได้หยิบอัลบั้มรูปสมัยเรียนมัธยมของเขามาดู
จนพบว่ามีรูปของ Itsuki อยู่ ซึ่งหน้าตานั้นละม้ายคล้ายเธอมากทีเดียว
การค้นพบนี้นำมาซึ่งความเจ็บปวดลึกๆ ในใจของ Hiroko
เพราะมันได้บอกเธอว่า คำบอกรักจากคู่หมั้นที่ว่าเธอคือรักแรกพบของเขานั้นไม่เป็นความจริงเลยแม้แต่น้อย
รักแรกพบของเขาคือสาวน้อยมัธยมที่หน้าเหมือนเธอราวกับแกะคนนั้นต่างหาก
และที่ทำให้เธอเศร้าใจไปมากขึ้นอีกก็คือ เธอรู้สึกว่าเธอกำลังคิดที่จะเอาชนะคนในอดีตอยู่โดยมีคู่หมั้นของเธอเป็นกรรมการ
และกรรมการคนนี้ก็ไม่สามารถจะมาตัดสินอะไรให้กับใครได้อีกต่อไปแล้ว
Hiroko จึงเหมือนกับดำเนินชีวิตอยู่บนความขมขื่นที่เธอไม่ได้ทำ
(และไม่ได้เอะใจมาก่อน) เพียงเพราะคำพูดที่เธอยึดมั่นเหมือนเป็นสัญญารักระหว่างเธอและคู่หมั้น
กลายมาเป็นคำที่บาดหัวใจเธอได้มากมายขนาดนี้ และหากเป็นแบบนั้น
ตลอดเวลาที่คบกันเธอก็อยู่กับคำลวงที่แสนหวานมาโดยตลอดอย่างนั้นหรือ?
แต่ในที่สุด
ทั้งคู่เขียนจดหมายโต้ตอบกันด้วยสาเหตุที่ต่างกัน แต่เป็นเหตุที่เกิดจากผู้ชายคนเดียวกัน
Hiroko เขียนจดหมายคุยกับ
Itsuki เพื่อต้องการรู้เรื่องราวของอดีตคนรักให้มากยิ่งขึ้น
เพราะเธอได้พบว่าตัวเขาที่เธอรู้จักกับตัวเขาในสมัยเรียนมีท่าทีที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง
ในขณะที่จุดประสงค์ของ Itsuki
คือการรักษาบาดแผลบางอย่างในวัยเรียน ตัวหนังแสดงชีวิตของคนทั้งคู่เป็นเหมือนหนัง
2 เรื่อง ชีวิตของ Hiroko
กับความเศร้าที่ไม่อาจสลัดทิ้งหลังการตายของคู่หมั้น แม้ว่าเธอจะมี
Shigeru เป็นเพื่อนเก่าต่างเพศที่ยังรักเธออยู่ก็ตามที
ในขณะที่ชีวิตของ Itsuki ก็ต้องอยู่กับบาดแผลในวัยเรียนที่ไม่อาจรู้ได้ว่าคนที่เธอรัก
คิดกับเธอแบบไหนกันแน่ และอย่างที่ได้บอกไปแล้วว่า คนที่ทำให้ทั้งคู่ต้องเป็นแบบนี้คือ
Itsuki (ชาย) นั่นเอง 
และการที่
Itsuki (หญิง) ต้องเขียนจดหมายเล่าชีวิตในวัยเรียนของ
Itsuki (ชาย) นี่เอง เปิดโอกาสให้เธอได้กลับไปรำลึกความหลังสมัยเรียน
(โดยมีนัยแฝงถึงการกลับไปสู่การชำระแผลแห่งอดีตนั่นเอง)
ตัวหนังย้อนกลับไปในสมัยที่ทั้งคู่ยังเป็นนักเรียนมัธยม
เรียนอยู่ห้องเดียวกัน อันเป็นที่มาของฉากน่ารักๆ และอบอุ่นมากๆ
ไม่ว่าจะเป็นฉาก Itsuki ยืนรอแลกผลคะแนนสอบจนค่ำมืด
ฉาก Itsuki (ชาย) ผู้(มีท่าที)ทรนงเกิดอาการ
"งอน" ที่ห้องสมุด และอีกหลายต่อหลายฉาก
ฉากที่
Hiroko ตะโกนถามสารทุกข์ของ
Itsuki (ชาย) ใส่ภูเขาที่เขาได้ไปทิ้งชีวิตไว้ที่นั่น
เปรียบเหมือนการปลดปล่อยพันธนาการให้กับตัวเธอเอง พันธนาการที่ว่าก็คือการถือโกรธของเธอนั่นเอง
ดังนั้น เมื่อเธอตัดสินใจยอมอภัย ยอมปล่อยวางและยอมรับว่าความรักที่แท้จริงคือการระลึกถึงแต่ความทรงจำที่ดีๆ
ระหว่างกันต่างหาก ทำให้เธอได้ก้าวพ้นเส้นแห่งความยึดมั่นในความโกรธเกลียดที่บดบังตาไปสู่โลกใหม่เพื่อการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
ในขณะเดียวกันนั้น Itsuki (หญิง)
ที่กำลังนอนป่วยหนักอยู่ที่โรงพยาบาลก็พูดคำทักทายคำเดียวกันกับที่
Hiroko กำลังพูดออกมา แสดงถึงนัยยะของเส้นแห่งความสัมพันธ์ของหญิงสาวทั้งคู่ที่เชื่อมถึงกันโดยมีความรักที่มั่นคงต่อชายคนเดียวกันเป็นแรงผลักดัน
ผกก. Iwai ฉลาดพอที่จะปล่อยฉากนี้โดยไม่ระบุบทสรุปที่ชัดเจนว่า
เหตุแห่งความอัศจรรย์เล็กๆ นี้เกิดขึ้นเพราะอะไร ตัวหนังปล่อยให้ผู้ชมตีความกันไปได้หลากหลายตามแต่ความเชื่อที่สั่งสมมาตั้งแต่แรกเมื่อหนังเปิดเรื่อง
และการแสดงของ Miho ในฉากนี้เป็นการตอกย้ำว่าการกลับมาของเธอในครั้งนี้เป็นการกลับมาในฐานะของนักแสดงขายฝีมือที่ไว้วางใจได้
100 เปอร์เซ็นต์สำหรับบทหนักๆ ขนาดนี้ เพราะเธอให้การแสดงที่นิ่ง
ลึก แต่มีพลังได้อย่างน่าชื่นชม ส่งผลให้ฉากยากๆ ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อนเช่นนี้กลายเป็นฉากที่ทรงพลังและสื่อให้ผู้ชมเข้าถึงอารมณ์ของมันได้ง่ายเกินคาด
และดูเหมือนว่าผกก.
Iwai จะคิดว่าฉากไคลแมกซ์ที่ยอดเขาจะไม่ทำให้ผู้ชมได้จิ๊ดกันมากพอ
(ทั้งๆ ที่ตัวผมนั้นได้ลงไปนอนกระอักความจิ๊ดที่พื้นห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว)
ฉากต่อมาจึงเป็นการ "สะสาง" เรื่องราวของ Itsuki
(หญิง) บ้าง ซึ่งความลับบางอย่างได้ถูกเปิดเผยออกมา เป็นความลับที่ทำให้คุณรู้จักว่าความรักที่แท้จริงนั้นต้องอาศัยความอดทน
การรอคอย และไม่จำเป็นเลยที่ต้องป่าวประกาศให้ทั้งโลกได้รู้หรือแม้แต่คนที่เรารักเองก็ตาม
และสุดท้ายผลที่ออกมานั้นมันเป็นความรักอันบริสุทธิ์ที่น่ายกย่อง
น่าชื่นชม เพราะว่ามันไม่มีความเห็นแก่ตัว ความอยากครอบครองเข้ามาข้องเกี่ยวเลยแม้แต่น้อย
นับเป็นฉากปิดเรื่องที่สมบูรณ์ที่สุดแล้ว
Love
Letter เป็นหนังที่มีความเป็น "ความโรแมนติกแบบญี่ปุ่น"
สูงมาก ไม่ว่าจะเป็นการแอบรักเพื่อนร่วมชั้น พระเอกประเภทปากแข็ง(แต่ใจอ่อน)
รักที่ผสมผงของความเป็นแฟนตาซีเข้าไปด้วย ซึ่งเคยเห็นชาติอื่นๆ
ทำหนังในแนวนี้มาบ้างแต่ก็ดูลักลั่นไม่เป็นธรรมชาติเหมือนหนังญี่ปุ่นเลยแม้แต่น้อย
ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ตัวหนังถูกซื้อไปฉายที่อเมริกาภายใต้ชื่อใหม่ว่า
"When I close my eyes"
ที่แม้จะได้ฉายเฉพาะในกลุ่มแคบๆ แต่ก็ได้รับคำนิยมจากนักวิจารณ์ในอเมริกามากพอดู
เพราะตัวหนังนั้นมีฉากย่อยๆ ที่แสดงถึงสภาพจิตใจตัวละคร
และรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อีกมากมาย (ซึ่งล้วนแล้วแต่เพิ่มระดับความจิ๊ดให้กับตัวหนังโดยรวมแทบทั้งสิ้น)
เกินกว่าที่จะพูดถึงได้หมด
