มาถึงตอนนี้ ทั้ง อุซุกิ และคนดู รับรู้แล้วว่า เรื่องบังเอิญที่ว่านั้นมันไม่มีจริงเลย อุซุกิ ไม่ได้มาที่โตเกียวเพื่อจะเปิดโลกทัศน์ของเธอ ไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะทดสอบตัวเองหรือด้วยสาเหตุอื่นใดทั้งนั้น แต่เธอตั้งใจมาที่นี่เพื่อมาตามหา "ความฝัน" ต่างหาก ความฝันสมัยมัธยมที่แม้แต่เธอคงยังไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นจริงขึ้นมาได้ แต่อย่างน้อยเธอได้พยายามอย่างหมดหัวใจไปแล้ว

เหมือนในช่วงสรุปท้าย เสียงของ อุซุกิ ที่เล่าถึงตัวเองเกี่ยวกับคำปรามาสของอาจารย์โรงเรียนมัธยมที่ว่าถ้าเธอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้จริง คงเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ แล้วเธอได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าความอัศจรรย์เกิดขึ้นได้จริงหากเธอกล้าพอที่จะตามฝัน เพียงแต่ความอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกับ อุซุกิ อาจจะไม่ใช่ความอัศจรรย์ทางวิชาการตามที่อาจารย์หมายความไว้เท่านั้นเอง

ฉากสุดท้ายที่ อุซุกิ ถือร่มหักๆ สีแดงสดใสที่ได้มาจากร้านหนังสือ ภาพที่เธอเดินกึ่งวิ่งท่ามกลางสายฝนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขคงบอกได้อย่างดีว่า เธอได้พบกับความฝันที่เธอดั้นด้นมาหาแล้วและแน่นอนว่าการกลับไปที่ร้านหนังสือ มุซาชิ ครั้งต่อไปนั้น เธอคงจะไม่ได้เป็นเพียงแค่ "คนมาซื้อหนังสือ" อีกคนหนึ่งเท่านั้นเป็นแน่

โดยรวมแล้ว April Story ไม่ใช่หนังที่คุณจะเอามาอวดใครๆ ได้ว่าเป็นหนังที่ "ต้องดู" ได้อย่างเต็มปากนัก แต่หากคุณเป็นแฟนเหนียวแน่นของ ผกก. Iwai หรือเป็นแฟนของน้องแก้มยุ้ย Takako Matsu การชมภาพยนตร์เรื่องนี้ จะทำให้คุณรู้สึกได้ถึงอารมณ์เปี่ยมสุข และจะยิ้มใสได้ตลอดทั้งเรื่อง หรือแม้คุณจะไม่ได้เป็นแฟนของทั้งคู่ แต่ผมเชื่อว่า April Story จะทำคุณรู้สึกอบอุ่นลึกๆ ในใจและหวนนึกถึงความสุขจากการได้แอบรักใครสักคนได้เป็นอย่างดี