โนจงออน ทนายความจากสำนักงานกฎหมาย เคยดูแลคดีของ กูฮารา, พัคซูฮง ,OMEGA X ,ซอนอึนซุก และมีประสบการณ์จริงจากคดีบันเทิงสำคัญมากมาย เขียนถึงเบื้องหลังการเติบโตของอุตสาหกรรม K-Pop ที่ประสบความสำเร็จระดับโลก คือข้อพิพาททางกฎหมายที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง การที่ศิลปินชื่อดังและค่ายต้นสังกัดต้องเผชิญหน้ากันในศาล ไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป
กรณีล่าสุด เช่น
∙ ยูจุนวอน ที่ปฏิเสธสัญญากับ Fantasy Boys หลังจบรายการออดิชัน
∙ OMEGA X ที่มีข้อกล่าวหาเรื่องการปฏิบัติอย่างไม่เหมาะสม
∙ FIFTY FIFTY ที่มีข้อสงสัยเรื่องการชักจูงศิลปิน (tampering)
∙ EXO-CBX ที่มีข้อพิพาทเรื่องการแบ่งรายได้
∙ และกรณีของ NewJeans ที่เกี่ยวข้องกับข้อพิพาทด้านการบริหาร
แม้เหตุการณ์และช่วงเวลาจะแตกต่างกัน แต่ข้อพิพาทเรื่อง “สัญญาศิลปิน” ยังคงเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
————–
ไม่ใช่แค่เรื่อง “ใครถูก ใครผิด” แต่เป็นเรื่อง “การเอาตัวรอด”
ผู้คนมักมองว่า ใครคือฝ่ายทรยศ หรือใครคือฝ่ายผิด แต่ความจริงแล้ว ปัญหานี้ซับซ้อนกว่านั้นมาก
แก่นแท้ของปัญหาคือ “ความอยู่รอดของค่าย” และ “ความอยู่รอดของไอดอล” ซึ่งต้องเผชิญหน้ากันโดยตรง นี่คือความจริงที่เจ็บปวดของโครงสร้างอุตสาหกรรมบันเทิง
————–
มุมมองของค่าย: การลงทุนสูง แต่โอกาสสำเร็จต่ำ
อุตสาหกรรมบันเทิงมักถูกเรียกว่าอุตสาหกรรมที่มีความเสี่ยงสูงและผลตอบแทนสูง แต่ในความเป็นจริง มันคือธุรกิจที่ต้องลงทุนมหาศาลโดยมีโอกาสประสบความสำเร็จน้อยมาก
การฝึกเด็กฝึกหนึ่งคน อาจใช้เงินหลายสิบล้านวอน
การเดบิวต์หนึ่งวง อาจใช้เงินหลายพันล้านวอน
จากสถิติ
∙ เดบิวต์ 10 วง
∙ มีเพียง 1 วงเท่านั้นที่ประสบความสำเร็จ
∙ อีก 9 วง ล้มเหลวและหายไป
รายได้จากวงที่ประสบความสำเร็จ ต้องนำมาใช้ชดเชย
∙ ต้นทุนของวงที่ล้มเหลว
∙ หนี้สินของบริษัท
∙ และค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน
สำหรับค่าย ไอดอลที่ประสบความสำเร็จไม่ใช่แค่ศิลปิน แต่คือ “เสาหลักที่ทำให้บริษัทอยู่รอด”
ดังนั้น หากไอดอลต้องการยกเลิกสัญญาในช่วงที่เริ่มสร้างรายได้ ค่ายจะมองว่านั่นคือ “ภัยคุกคามต่อการอยู่รอดของบริษัท”
————–
มุมมองของไอดอล: อาชีพสั้น และต้องปกป้องตัวเอง
ในทางกลับกัน อาชีพของไอดอลมักสั้นมาก โดยส่วนใหญ่จะสิ้นสุดในช่วงอายุประมาณปลาย 20 ปี
ในช่วงเวลานี้ สิทธิในฐานะมนุษย์และศิลปินอาจถูกละเมิดได้ง่าย
ดังนั้น การฟ้องร้องเพื่อยกเลิกสัญญา ไม่ใช่เพียงเพราะความโลภ แต่ในหลายกรณี คือ “การต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเอง”
————–
ความขัดแย้งที่ไม่มีผู้ชนะ
สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดคือ เมื่อความอยู่รอดของทั้งสองฝ่ายต้องปะทะกัน การหาทางประนีประนอมจึงเป็นเรื่องยาก และความขัดแย้งมักกลายเป็นเกมที่มีแต่ผู้แพ้และผู้ชนะ (Zero-sum game)
กรณีของ
∙ FIFTY FIFTY
∙ NewJeans
∙ EXO-CBX
แสดงให้เห็นว่า ความขัดแย้งเหล่านี้ไม่ใช่เพียงเรื่องอารมณ์ แต่เป็นผลมาจากโครงสร้างของอุตสาหกรรม ที่แต่ละฝ่ายต้องต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง
ที่มา (1)
