ดูเหมือนว่า Calla จะเป็นหนังเกาหลีที่บริษัท TIGA ได้ฝากความหวังเอาไว้มากพอควร ดูจากการโปรโมทที่ดู "ลงทุน" และ "ถี่" แต่งานนี้ท่าทาง TIGA จะฝากเงินไว้กับคนผิดซะแล้ว Calla ไม่ใช่หนังที่เลวร้ายนัก แต่ยังห่างไกล (มากๆ) จากการเป็นหนังรักที่ดี

Calla มีเนื้อเรื่องที่น่าสนใจพอตัว ซุนวู หนุ่มบริษัทวาดภาพการ์ตูน (เดาจากสภาพแวดล้อมภายในออฟฟิศ) เกิดไปรักแรกพบกับ จีฮี สาวเจ้าของร้านดอกไม้ เพราะคิดว่าสาวเจ้าคนนี้แหละที่เฝ้าเพียรส่งดอก Calla มาให้ทุกเช้าพร้อมกับโทรมาเปิดเพลงให้ฟังทุกวันๆ แต่ด้วยความผิดพลาดของโชคชะตาทำให้เธอต้องตาย และด้วยความเศร้าระทมอย่างสุดแสนของ ซุนวู ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น เขาได้กลับไปยังเวลาก่อนที่เหตุร้ายจะเกิดขึ้น เขาจะช่วยเธอไว้ได้อีกหรือไม่เมื่อมีโอกาสอีกครั้ง แต่เรื่องมันไม่ได้เป็น 1+1 แล้วได้ 2 แบบนั้น เพราะยังมีอีกหนึ่งสาวร้านดอกไม้ (ที่เหมือนจะชอบทำตัวลึกลับ) ที่ชื่อ ซูจิน มาแอบชอบ ซุนวู อยู่ห่างๆ เธอจะเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องในวังวนแห่งรักนี้อย่างไร เป็นเรื่องที่ต้องดูกันไป

การเล่าเรื่องของหนังค่อนข้างซับซ้อน เพราะมีการพาดเกี่ยวกันในหลายมิติเวลา ทั้งเวลาปัจจุบันของปี 1998 อดีตดั้งเดิมของปี 1995 อดีตใหม่ของปี 1995 และในตอนจบซึ่งคงไม่ผิดถ้าจะเรียกได้ว่าเป็นอนาคตใหม่ของปี 1998 (เพราะถ้าเป็นอนาคตดั้งเดิมของ 1998 พระเอกย่อมไม่มีแผลที่หน้าตาที่เกิดจากการ "พยายามเปลี่ยนอดีต" เป็นแน่) อาจจะอ่านแล้วสับสนแต่ตัวหนังเล่าและเรียงเหตุการณ์ได้ลื่นไหลดี ไม่มีสับสน

Calla เป็นหนังที่มีงานโปรดักชั่นที่ดีมาก การถ่ายภาพสวยงาม (โดยเฉพาะในทุกๆ ฉากหิมะตก) และการตัดต่อที่สื่อถึงอารมณ์ของเรื่องได้ไม่เลว หลายๆ ฉากที่ผมชอบมากๆ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นฉากที่เกี่ยวเนื่องกับตัว ซูจิน ความรักของเธอนั้นบริสุทธิ์เหมือนความหมายของดอก Calla เธอทำทุกอย่างให้คนที่เธอรักได้โดยที่ไม่ต้องให้เขารับรู้ เป็นความรักที่มีแต่ให้จริงๆ ฉากที่เธอเดินไปบนรอยเท้าของ ซุนวู นั้นให้ความรู้สึกที่ทั้งอบอุ่น น่ารัก เหงา และเศร้าสร้อยในเวลาเดียวกัน เป็นอีกหนึ่งฉากเยี่ยมที่ผมชอบมากๆ (อาจจะมากที่สุดในเรื่องเลยแหละ)

ผมเสียเวลาไปกว่าค่อนเรื่องถามคำถามถึงความไม่สมเหตุสมผลมากมายตั้งแต่เปิดเรื่องมา ทำให้อารมณ์ร่วมที่มีต่อหนังอยู่ในระดับที่ต่ำมากๆ และก่อนที่ผมจะหมดความอดทนจนต้องฮัมเพลง "อยากจะรู้ว่าเธอไปรักกันตอนไหน?" ของวง D2B ออกมากลางโรง หนังก็มาเฉลยความไม่สมเหตุสมผลเหล่านั้น (แน่นอนว่าตอบได้ไม่หมดทุกข้อสงสัยของผม มิฉะนั้นผมคงไม่มานั่งบ่นแบบนี้..ฮา!!) อันที่จริงแล้ว วิธีที่หนัง "เฉลยปม" ค้างใจในช่วงค่อนหลังของเรื่องนั้นค่อนข้างดีและดูมีกึ๋นอย่างมาก เรียกว่าทำเอาผมเผลอใจอินไปกับหนังได้ชั่วครู่หนึ่งเลยแหละ แต่ปัญหาก็คือตอนที่หนังมาบอกปมเหล่านี้ ผมนั่งร้องเพลง "มาบอกอะไรป่านนี้?" ของน้องโบว์แก้มป่องรอรับอยู่แล้ว เลยช่วยไม่ได้จริงๆ ที่ความรู้สึกร่วมจะลดน้อยถอยลงไปแม้จะเห็นว่าตัวหนังพยายามจะมาวิ่งให้ทันเอาตีนปลายนี่เอง

อย่างที่ได้บอกว่า Calla มีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ อยู่เป็นหย่อมๆ โดยทั่วไป แต่ปัญหาหลักจริงๆ เท่าที่ผมรู้สึกได้คือ ตัวผกก.ยัง "เล่าเรื่องไม่เก่ง" นัก หนังมัวแต่ผลาญเวลาเน้นไปยังจุดต่างๆ ที่ไม่ได้เอื้อให้อารมณ์ของหนังพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดเลย แต่จุดที่ควรจะเน้นกลับถูกเพิกเฉยเหมือนจะแกล้งกัน คุณๆ ที่ชมแล้วคงจะรู้ว่าในตอนจบนั้น "อะไรเป็นอะไร" และย่อมรู้สึกเสียดายไม่มากก็น้อยที่ว่าถ้าจะให้หนังจบแบบนี้ แล้วผกก.มัวแต่ไปเน้นฉากไร้สาระเหล่านั้นทำไมกัน? นี่ยังไม่รวมถึงบทพูดที่มีแต่ในคนในโลกละครพูดกันและฉากโหดๆ ที่ไม่จำเป็นเลยแม้แต่น้อยสำหรับหนังในโทนอบอุ่นเช่นนี้ และที่ "รับไม่ได้อย่างยิ่ง" คือการเฉลยปมหักมุมไคลแมกซ์ท้ายเรื่องในโรงแรมที่ "น่าขันสิ้นดี" ทั้งหลายทั้งปวงล้วนเกิดมาจากบทหนังที่ไม่ได้สนับสนุนรายละเอียดของแต่ละตัวครมากเพียงพอ

ตามความรู้สึกของผม ผมไม่ค่อยชอบ Calla นัก มีหลายๆ องค์ประกอบในเรื่องที่สามารถพาหนังไปสู่ความเป็นหนังรักที่ผมชื่นชอบได้ง่ายๆ แต่กลับมีปัญหากับการเล่าเรื่องที่ติดขัด ความไม่เป็นเหตุเป็นผลของบท การแสดงที่ดูอ่อนด้อยของพระเอก (แต่ก็ขับเน้นกันเหลือเกิน) สิ่งเดียวที่ดีในหนังอาจจะเป็นการแสดงของ คิม ฮุนจู ที่แสดงเป็น ซูจิน (นี่ยังไม่นับความใสน่ารักที่ได้คะแนนพิเศษไปเยอะพอควรอยู่) อีกหนึ่งประเด็น (เล็กๆ) ที่ผมค่อนข้างปวดใจคือ หลังจากดูหนังเสร็จ ผมพบว่าเพลง "เก็บอยู่ในหัวใจ" (ที่ผมฟังซ้ำแล้วซ้ำอีกมาตลอดอาทิตย์) ของ ศิรศักดิ์ลดความไพเราะลงอย่างไม่น่าให้อภัย เพียงเพราะว่าเพลงนี้เล่าเรื่องได้ดีกว่าตัวหนังเองซะอีก!!

ปล. ถ้ามีคนของ TIGA หรือ นนทนันท์ เข้ามาดูเว็บนี้ ผมว่า เอาเรื่อง Ditto เข้ามาเถอะครับ แล้วเครดิตของคุณจะดีขึ้นอย่างน่าใจหาย

--------------------------------- ร่วมแสดงความคิดเห็นกับคุณ นีอุง
	neunth@yahoo.com นีอุง นีอุง 22 /9/2545