 ตอนท้ายเรื่องที่โฮเมอร์กลับมายังหมู่บ้านพร้อมเหรียญทองอันดับหนึ่งของรางวัลงานวันวิทยาศาสตร์
เมื่อเขาเดินเข้ามาหาพ่อผู้ไม่เคยแยแสในกิจกรรมปล่อยลูกไฟไร้สาระของลูกชายคนนี้เลย
เมื่อ จอห์น พูดแซวลูกชายตนเองถึงเรื่องที่ได้พบกับนักวิทยาศาสตร์ประจำใจของลูกชาย
โฮเมอร์จึงยืนยันกับพ่อว่า นักวิทยาศาสตร์คนเก่งที่เขาเฝ้าชื่นชมนักหนา
แท้จริงแล้วหาใช่ฮีโร่ที่แท้จริงในชีวิตของเขาไม่ เขาเป็นเพียงแค่คนที่น่าชื่นชมคนหนึ่งเท่านั้น
หากแต่เป็นพ่อต่างหากที่เค้าอยากดำเนินรอยตามตลอดชีวิตที่ผ่านมา
แม้ว่าความฝันของทั้งคู่จะต่างกันก็ตาม ในฉากนี้ คริส คูเปอร์
แสดงอารมณ์ ความรู้สึกออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ แววตาที่เขาสื่อออกมานั้นดูจริงใจและน่าเชื่อถืออย่างที่ดารารุ่นเก่า
(และฝีมือเก๋าขึ้นหิ้ง) แบบเค้าเท่านั้นที่จะนำเสนอระดับการแสดงที่เหนือชั้นในระดับนี้ได้
และตรงนี้เป็นจุดที่แสดงให้เห็นว่าผกก. จอห์นสตัน เริ่มรู้จักว่าอะไรควรจะบีบ
และอะไรควรจะปล่อยให้มันเป็นไป หากเป็นหนังฮอลิวู๊ดที่ตั้งใจจะมาบีบเค้นน้ำตากันแล้ว
ฉากนี้จะเป็นฉาก "ของตาย" ที่จะทำให้ผู้ชมเสียน้ำตาได้ง่ายๆ
เพียงแค่จอห์นสตันจะให้พ่อดึงลูกชายมากอด หรือบอกว่ารักลูกมากแค่ไหน
แต่เขาเลือกทำในสิ่งที่ดีที่สุดให้กับหนังและไม่ยอมทำลายคุณค่าของหนังแบบนั้น
เขาปล่อยให้ฉากนี้ทิ้งอารมณ์นิ่งๆ ไว้แบบนั้น (แต่ก็ใช่ว่าคุณจะรอดจากอาการน้ำหูน้ำตาไหลไปได้ง่ายๆ
นัก) เพื่อผล "ทวีคูณ" ทางอารมณ์ในฉากปิดเรื่องที่เขาจะเสนอต่อมา
October Sky เป็นหนังที่ดูสนุกในแบบหนังฮอลิวู๊ดพึงจะเป็น
แต่สิ่งที่ทำให้มันโดดเด่นแตกต่างออกมาจากความเป็นหนังฮอลิวู๊ดทั่วๆ
ไปคือ มันเป็นหนังที่เมื่อชมแล้วจะให้ความรู้สึกที่ดีอย่างบอกไม่ถูก
มันจะทำให้คุณถามตัวเองว่า เมื่อมาถึงจุดที่คุณอยู่ในขณะนี้นั้น
มีความฝันกี่อย่างแล้วที่คุณสานมันได้ และมีอีกกี่อย่างที่คุณได้ทิ้งมันไประหว่างทางเพราะอุปสรรคที่รุมเร้า
คุณอาจจะนึกเสียดายในความฝันเหล่านั้นที่ถูกทิ้งไป หรือความฝันที่ไม่มีทางเป็นจริงได้อีกแล้วในตอนนี้
แต่หนังเรื่องนี้จะบอกกับคุณว่า บางทีความฝันที่คุณคิดว่าคุณได้สูญเสียมันไปแล้ว
อาจเพียงแค่ซ่อนอยู่ในซอกหลืบใดซอกหลืบหนึ่งในหัวใจของคุณก็เป็นได้
เพื่อรอให้คุณพร้อมอีกครั้งกับกำลังใจเต็มเปี่ยมพอที่จะดึงมันออกมาและสานต่อไปให้ฝันนั้นเป็นจริงขึ้นมาในสักวัน
|
ตัวหนังมีโทนเรื่อง
การวางโครงเรื่อง รวมถึงองค์ประกอบบางอย่างที่ละม้ายคล้ายคลึงกับ
Billy Elliot อย่างน่าประหลาด แต่นี่เป็นเรื่องราวที่สร้างจากชีวิตจริงของ
โฮเมอร์ ฮิกแคม ซึ่งปัจจุบันเป็นวิศวกรและที่ปรึกษานักบินอวกาศให้กับองค์การนาซ่า
หนังกำกับโดย โจ จอห์นสตัน ผู้ซึ่งมีผลงานที่เรียกว่า "เกือบดี"
มาโดยตลอดไม่ว่าจะเป็น Jurassic Park3 หรือ Jumanji แต่เรื่องนี้กลับเป็นหนังผิดฟอร์ม
(ซึ่งเป็นเรื่องดี) ของแก ที่ทำออกมาได้น่าประทับใจชนิดที่เรียกว่าพลาดชมไม่ได้เลยทีเดียว
กลุ่มเด็ก
4 คนที่ถูกชาวบ้านเรียกว่า "ร๊อคเก็ตบอยส์" ที่เพียรสร้างจรวด
(ขนาดเล็ก) ที่ระเบิดเสียไปลูกแล้วลูกเล่า ท่ามกลางการก่นด่าและดูแคลนจากชาวบ้าน
หนังแสดงให้เห็นถึงความพยายามในการส่งจรวดพุ่งขึ้นฟ้าไปให้สูงที่สุดโดยไม่ระเบิดไปเสียก่อน
และแน่นอนว่าการทดลองที่เกิดจากการเปิดหนังสืออ่านทำให้จรวดชุดแล้วชุดเล่าของพวกเขาระเบิดเละเทะไปก่อนอย่างช่วยไม่ได้
แม้ว่าจะมีความช่วยเหลือจาก ครูลิเลย์ (ลอร่า เดิร์น จาก
Jurassic Park) มาช่วยเสริมด้วยอีกแรงหนึ่งก็ตามที แต่ความที่
โฮเมอร์ ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมกลายๆ เป็นเด็กที่มีความมุ่งมั่นอย่างมากทำให้เขาเป็นคนที่กระตุ้นให้เพื่อนๆ
ช่วยกันค้นหาถึงจุดอ่อนที่ทำให้ความฝันของพวกเขาพังแบบไม่เป็นท่าเช่นนี้
และการที่พวกเขาต้องจัดการกับปัญหาเหล่านี้นี่เอง ที่พาพวกเขาเข้าไปสู่การผจญภัยร่วมกันอย่างช่วยไม่ได้
ไม่ว่าจะเป็นการแอบเข้าไปใช้เครื่องกลึงเหล็กในโรงงาน การลักลอบขโมยรางรถไฟเก่า
และอื่นๆ อีกหลายอย่างที่พาชีวิตของพวกเขาทั้ง 4 เข้าไปสู่ทั้งเรื่องน่าปวดหัว
เรื่องน่าขัน และเรื่องที่น่าปวดใจ แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขาอาจไม่ได้นึกถึงคือทั้งเรื่องดีและร้ายที่พวกเขาต้องฟันฝ่าร่วมกัน
มันทำให้พวกเขากลายเป็นเพื่อนที่เข้าใจในกันและกันได้มากที่สุด
จุดที่สร้างความขัดแย้งที่แท้จริงในหนังไม่ใช่การที่
โฮเมอร์ ต้องฟันฝ่าอุปสรรคเพื่อสานความฝันให้เป็นจริง แต่เป็นการขัดแย้งทางความคิดของ
โฮเมอร์ กับพ่อผู้ที่คิดว่าลูกชายคนทำเหมืองควรจะมีชีวิตอยู่ใต้ดินมากกว่าไปอยู่บนฟ้า
จอห์น ฮิกแคม ผู้พ่อไม่ใช่คนใจแคบอะไรมากมาย อันที่จริงเขาเป็นพ่อที่มีความรักให้กับลูกชายมากคนหนึ่งเลยทีเดียว
ฉากหนึ่งที่แสดงว่า จอห์น ผู้เป็นพ่อรักลูกมากเพียงไรคือตอนที่
โฮเมอร์ ประสบปัญหาเฉพาะหน้าเมื่อจรวดที่นำไปประกวดในงานวิทยาศาสตร์ถูกขโมยไป
และมีเพียงผู้เป็นพ่อคนเดียวเท่านั้นที่จะกู้สถานการณ์นี้ได้
จอห์น ยอมที่จะกลืนน้ำลายตนเองเลิกประท้วงต่อสหภาพ และกลับมาทำงานกับลูกทีมเพื่อใช้เครื่องกลึงในโรงงานเหมืองทำส่วนลำตัวจรวดขึ้นมาอีกครั้ง
เพื่อจะส่งไปให้โฮเมอร์ในเมือง แต่ด้วยความเป็นพ่อทำให้เขาไม่อาจจะยอมรับความคิดที่ดูเหมือนไม่มีทางเป็นไปได้ของลูกชายคนนี้ได้
จอห์น ไม่ได้ห้ามลูกชายอย่างเป็นกิจจะลักษณะอะไรนัก อีกทั้งยังไม่เคยสักครั้งที่จะไปดูการทดลองปล่อยจรวดของลูกชายตนเอง
และสุดท้ายโชคชะตาก็พลิกผันให้ โฮเมอร์ ต้องลงมาทำงานในเหมืองจนได้
เป็นหน้าที่ที่เขาปฏิเสธไม่ได้ในฐานะของลูก และความฝันของเขาดูเหมือนจะจบลงเพียงเท่านี้
เพราะเมื่อขาดเขาไป เพื่อนทั้ง 3 ก็ไม่มีแรงใจที่จะทำอะไรต่อไปได้อีกแล้ว
ฉากที่
โฮเมอร์ ยืนอยู่ในลิฟท์ขนคนงานลงไปทำเหมืองใต้ดิน เค้ามองขึ้นไปบนฟ้าเห็นดวงดาวนับหมื่นพร่างพรายอยู่ตรงหน้า
และขณะที่ลิฟท์ค่อยๆ เคลื่อนตัวลงไป ช่องว่างระหว่างตัวเขาและความฝันของเขาค่อยๆ
ห่างมากขึ้นๆ ทุกที เพียงภาพช็อตนี้ช็อตเดียวก็เพียงพอที่จะบรรยายความปวดร้าวของตัวละครได้มากมายเกินกว่าจะให้มาพร่ำพูดพรรณนา
