ดาริม ยังคงเอาฟิล์มมาล้างที่ร้านอยู่สม่ำเสมอจนกระทั่งวันหนึ่งซึ่งเป็นวันหยุดงานของเธอ แต่เธอยังแวะเข้ามาและคราวนี้เธอไม่ได้มีฟิล์มติดมือมาด้วยเหมือนทุกครั้ง แต่กลับมานั่งชวน จุงวอน คุยเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับตัวเขา แลกเปลี่ยนกับเรื่องของตัวเธอเอง เธอชอบพูดคล้ายๆ จะแสดงความรู้สึกบางอย่างออกมาอยู่เรื่อยๆ คำพูดเช่น "คนราศีสิงห์กับชั้นนะเข้ากันได้ดีนะ" พร้อมแสร้งทำหน้าตาเฉยๆ ไม่สนใจเพื่อปิดบังอาการเขินอายที่แทบจะล้นออกมา เมื่อเวลาผ่านไป การกระทำหลายๆ อย่างที่เพื่อนธรรมดาไม่พึงทำต่อกันก็ค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นการแต่งหน้าสวยเข้ามาในร้านพร้อมสีหน้าเฉยเมยเช่นเคย แต่ครั้น จุงวอน ทักเข้า กลับยิ้มร่าเริงชอบใจเหมือนเด็กๆ หรือ การที่เธอไม่มาตามนัดแต่กลับมาถาม จุงวอน ว่าโกรธมั้ยแต่เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ส่วนฝ่าย จุงวอน เองนั้น แม้การแสดงออกภายนอกเขาจะดูไม่ค่อยใส่ใจในตัว ดาริม แบบเกินเพื่อนซักเท่าไหร่แต่ตัวหนังก็บอกคนดูให้รู้ตลอดเวลาว่าความรู้สึกของเขาต่อ ดาริม นั้นก็มีมากไม่แพ้กัน เช่น ในเช้าวันหนึ่งหลังจากที่เขาไปเมาหัวราน้ำมากับเพื่อนสมัยเด็ก คำพูดที่ผ่านโทรศัพท์ของเพื่อนบอกว่าเขาเฝ้าแต่พูดถึงจราจรสาวบ่อยๆ เมื่อตอนที่เมาไร้สติเมื่อคืน

ในช่วงหนึ่งที่แสดงออกมาอย่างชัดแจ้งว่าความรักของทั้งคู่ได้เบ่งบานขึ้นแล้วคือฉากที่ จุงวอน ช่วย ดาริม ขนของขึ้นมอเตอร์ไซค์สกู๊ตเตอร์ของเขาแล้วให้เธอนั่งซ้อนท้าย แน่นอนว่าเธอไม่ปฏิเสธคำชวนนั้น ฉากนี้เกือบจะเป็นจุดเดียวในเรื่องที่หนังถ่ายภาพออกมาอย่างสดใส มีชีวิตชีวา ภาพคนทั้งคู่ยิ้มอย่างมีความสุข รวมไปถึงดนตรีประกอบที่แสดงถึงความเบิกบานอย่างที่สุด

ฉากหวานๆ ฉากหนึ่งที่ผมชอบมากๆ คือฉากที่ทั้งคู่ไปเที่ยวสวนสนุกกัน ฉากนี้เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดของหนังในการใช้เทคนิคการนำเสนอความ "จิ๊ด(มาก)" ผ่านมุมมองที่ธรรมดาๆ ผ่านพฤติกรรมตามปกติของตัวละครที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไร (แต่จริงๆ แล้วมี "อะไร" ที่ลึกซึ้งมาก) ได้อย่างแนบเนียน แต่หากเมื่อไหร่ก็ตามที่คุณหลงไปคิดหรือ "ตามมุขทัน" เข้าละก็ ไม่รอดครับ คุณจะถูกความจิ๊ดกลุ้มรุมทำร้ายหมู่แบบหาทางรอดได้ยากเต็มที

หนังนำเสนอการพัฒนาความผูกพันของคนทั้งคู่ผ่านการใช้ชีวิตประจำวันปกติอยู่ตลอดเวลา ไม่มีช่วงใดฉากไหนเลยที่จะมีการขับเน้นถึงอารมณ์ว่าทั้งคู่รักกันปานจะกลืนกิน ทั้งการที่ดาริม เล่าเรื่องตลกที่ได้ฟังจาก จุงวอน ให้เพื่อนร่วมห้องฟัง เธอเล่าไปยิ้มไปและแน่นอนว่าสาเหตุที่เธอยิ้มนั้นไม่ใช่เพราะความตลกของเรื่องที่เล่าเป็นแน่ หรือ ตอนที่จุงวอน เล่าเรื่องผีให้ ดาริม ฟัง เธอเดิมเกาะแขนเขากระชับแน่นมากขึ้นด้วยความกลัว(หรือเปล่า?)

อีกทั้งสัญลักษณ์หลายๆ อย่างที่ผ่านเข้ามาก็ดูจะเป็นอะไรที่ง่ายๆ เป็นของในชีวิตประจำวันที่พบเห็นได้ทั่วไป สัญลักษณ์ที่ดูจะโดดเด่นมากที่สุดคือ รูปถ่ายแฟนเก่าสมัยเรียนหนังสือของ จุงวอน ที่ติดอยู่หน้าร้านมาเป็นปีๆ อีกจุดหนึ่งที่เป็นตัวบอกถึงระยะเวลาของความรักของทั้งคู่คงเป็นฤดูที่เปิดเรื่องด้วยหน้าร้อน ผ่านหน้าฝนและสุดท้ายมาปิดเรื่องด้วยฉากที่เต็มไปด้วยหิมะ