เมื่อราวกลางปีที่แล้ว มีภาพยนตร์เกาหลีเข้ามาลงโรงในบ้านเราเรื่องหนึ่งโดยค่ายนนทนันท์ คือเรื่อง Shiri ซึ่งเป็นหนังบู๊ในแบบของฮอลลีวู๊ดที่ทำเงินถล่มทลายในเกาหลี แต่กลับมาแผ่ว(อย่างน่าใจหาย) ในบ้านเรา หนึ่งในสาเหตุอาจเป็นเพราะผู้ชมส่วนใหญ่เข้าใจผิดว่า Shiri เป็นเพียงหนังบู๊ฮ่องกงธรรมดาๆ อีกเรื่องหนึ่งเท่านั้น จนมาปลายปี 44 ความพยายามอีกครั้งในการนำภาพยนตร์เกาหลีขึ้นจอใหญ่ ก็ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม แล ะเป็นที่กล่าวขวัญอย่างถ้วนหน้าทั้งในหมู่ของคอหนังเองและขาจรทั่วๆ ไป เรื่องนั้นคือ Il Mare แม้จะมีเสียงแว่วมาว่าตัวหนังเกือบจะไม่ได้เข้าฉายด้วยความเข็ดขยาดจาก Shiri แต่ด้วยคงทนกระแสความอยากดูของคอหนังไม่ไหว จึงได้ฉายจนได้

Il Mare เปิดตัวด้วยจำนวนโรงที่ไม่น้อยไม่มาก และจะได้ฉายใน "โรงเล็ก" ของในเครือทุกเครือเสมอ แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือ Il Mare อยู่ยืนโรง(เล็ก)ได้นานมากกว่าหนังฮอลลิวู๊ดอีกหลายๆ เรื่องที่เข้าฉายพร้อมกัน ด้วยคำวิจารณ์แบบปากต่อปาก ซึ่งเป็นไปในทางดีถึงดีมากเป็นส่วนใหญ่ โดยส่วนตัวแล้วผมไม่ค่อยจะพิสมัยกับหนังโรแมนติก ที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวพันกับการข้ามเวลาซักเท่าไหร่ ไม่เคยชอบหนังแนวนี้ถึงขนาดเข้ามาเป็นหนังในดวงใจซักเรื่องไม่ว่าจะเป็น Somewhere in Time หรือหนังไทยอย่าง ทวิภพ แต่ Il Mare มีบางอย่างแปลกออกไปซึ่งความแปลกนี้ทำให้ผมหันมาสนใจหนังเรื่องนี้อย่างจริงจังได้ (แม้มันจะไม่ได้กลายมาเป็นหนังที่ผมชอบมากก็เถอะ) สิ่งที่แตกต่างออกไปใน Il Mare คือ "ความแตกต่างของเวลา" นั่นเอง หนังแนวเดียวกันเรื่องอื่นๆ มักจะมีความห่างของเวลาระหว่าง 2 ยุคค่อนข้างมาก เป็น50-100 ปีขึ้นไป ในขณะที่ Il Mare มีความห่างของเวลาเพียงแค่ 2 ปีเท่านั้น ด้วยจุดนี้ทำให้เนื้อหาของ Il mare กลายเป็นหนังรักที่ "ร่วมสมัย" ไปในทันที ตอบสนองคอหนังสไตล์ Post Modern เช่นผมได้เป็นอย่างดี และด้วยความต่างของเวลาที่ไม่มากเช่นนี้ ทำให้หนังมีเรื่องหรือมุขให้เล่นเพิ่มได้อีกมากทีเดียว ซึ่งนั่นอาจหมายถึงความโรแมนติกที่ผู้ชมสามารถสัมผัสถึงได้ง่ายขึ้นด้วย
จุดอ่อนและจุดแข็งของ Il Mare มาจากปัจจัยเดียวกัน นั่นคืองานด้านภาพที่ถ่ายออกมาได้อย่างสวยงาม จนบางทีตัวภาพมาขโมยอารมณ์ที่ฉากนั้นๆ ต้องการ เช่นฉากตอนพระเอกทำกับข้าวที่บ้านนั้น ภาพสวยจนเหมือนหนังโฆษณา มันสวยจนรับไม่ได้ว่าฉากนี้จะเป็นส่วนหนึ่งของหนังเรื่องนี้ จะเรียกว่าสวยจนโดดก็ย่อมได้
แต่ด้วยเพลงประกอบอันไพเราะงดงาม ดนตรีประกอบที่เด่นไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน (โดยเฉพาะคอเพลงแจ๊สอาจเกิดอาการลงไปดิ้นได้ด้วยความเพราะและความ "โดน" ของท่วงทำนองอันแสนจะถูกใจ) การตัดต่อ การถ่ายภาพที่ค่อนข้างลงตัวทำให้ภาพโดยรวมของหนังเรื่องนี้ ยังคงทำให้เป็นหนังที่น่าพอใจมากเรื่องหนึ่ง

ขณะที่เขียนนี้ ภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง Battle Royal ได้ลงโรงในบ้านเราเป็นที่เรียบร้อยท่ามกลางเสียงวิพากษ์ที่ต่างกันไป ขึ้นอยู่กับวุฒิภาวะของแต่ละบุคคล ทั้งนี้ทั้งนั้นประเด็นหลักในที่นี่คือคอหนังบ้านเรามีทางเลือกมากขึ้น มีผู้ที่กล้าที่จะนำหนังที่หลากหลายเข้ามาฉายมากขึ้น คงปฏิเสธไม่ได้ว่าส่วนหนึ่งนั้นมาจากอิทธิพลและกระแสตอบรับจาก Il Mare นั่นเอง....