== ตอน 13 ==

เซราอุ้มโบรีเดินไปพบกับแม่พอดี จึงลากตัวแม่มาและแนะนำซางดูให้รู้จัก แม่ตกใจมากที่รู้ว่าซางดูที่เป็นพ่อของโบรีคือคนเดียวกับแฟนเก่าของอุนวาน แม่ฉุดมืออุนวานให้กลับบ้านไปด้วยกัน แต่อุนวานไม่ยอม ดึงดันว่าขออยู่ต่อเพราะมีเรื่องต้องคุยกับซางดู

เมื่อทั้งสองอยู่ตามลำพัง ต่างนิ่งเงียบไป ดูเหมือนการจะสานต่อความสัมพันธ์คงเป็นไปไม่ได้เพราะ เซราคือพี่สาวของอุนวาน อุนวานทำลายความเงียบนั้นโดยชวนซางดูไปเที่ยว ทั้งสองไปซื้อกับข้าวมาทำอาหารกินด้วยกัน เที่ยวเล่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่างพยายามลืมว่ามีอุปสรรคขวางกั้นความรักของพวกเขาอยู่ ซางดูและอุนวาน อยู่ด้วยกันทั้งวันและทำทุกอย่างที่พวกเขาอยากทำ เพื่อจดจำความรู้สึกดีๆ ของวันนี้ไว้ในความทรงจำ

ตกค่ำซางดูจะส่งอุนวานกลับบ้านแต่อุนวานไม่ยอม ยังยื้อชวนซางดูให้อยู่ต่อ เธอไม่อยากให้วันนี้จบลงเลย ซางดูว่า
"อุนวาน เราทำทุกอย่างที่เราทำได้แล้วนะ กลับกันเถอะ"
ซางดูเดินมาส่งอุนวานที่ป้ายรถเมล์ เขาต้องจากกับเธอตรงนี้ อุนวานเรียกร้องให้ซางดูไปส่งที่บ้านแต่ซางดูไม่ยอม สุดท้ายอุนวานขึ้นรถเมล์ไป ซางดูมองตามส่งเธอ แต่แล้วรถเมล์กลับหยุดลง อุนวานขอลงมาอีกและวิ่งไปหาซางดู เธอร้องไห้ถามซางดูด้วยเสียงสั่นเครือ
"ซางดู เราจะทำอย่างไรกันต่อไปดี ฉันบอกลาคุณอย่างนี้ไม่ได้ เราจะทำอย่างไรดี"
"ฉันเศร้าใจกับเรื่องของเราเหลือเกิน ทำไมเราถึงโชคร้ายอย่างนี้นะ" อุนวานพูด
"อย่าดื่มมากนะ" ซางดูตะโกนบอกจากอีกฟากของถนน "รักษาสุขภาพด้วย ระวังเป็นหวัด"
"อย่าป่วยทั้งกายและใจเลยนะ" ซางดูฝืนยิ้มและโบกมือลาอุนวาน อุนวานได้แต่ร้องไห้

อุนวานกลับมาถึงบ้านพบแม่ยังนั่งรอเธออยู่ แม่ขอโทษอุนวาน แต่อุนวานกลับบอกว่าไม่มีใครผิดทั้งนั้น สองแม่ลูกนั่งกอดกัน ทางด้านซางดูกลับมาที่โรงพยาบาลหาโบรีผู้เป็นเสมือนที่ยึดเหนี่ยวสุดท้ายของเขา ซางดูนั่งลงข้างๆ เตียงลูก น้ำตาเขาหยดลงโดนตัวโบรีจนเธอรู้สึกตัว
"พ่อคะ" โบรีเรียก ซางดูรีบเช็ดน้ำตาออก
"ว่าไงโบรี ยังไม่หลับหรือ" ซางดูฝืนยิ้ม
"พ่อร้องไห้หรือ"
"เปล่าจ้ะ พ่อไม่ได้ร้อง มีอะไรเข้าตาพ่อพอดี น้ำตาเลยไหลออกมาน่ะ"
"หนูช่วยเป่าให้เอามั้ย" โบรีพูดพลางลุกขึ้นนั่งแล้วเป่าตาซางดูอย่างแผ่วเบา
"ดีขึ้นมั้ยคะ"
"ดีขึ้นแล้ว ลูกช่างน่ารักจริงๆ" ซางดูลูบแก้มเด็กหญิงด้วยความรัก
"โบรี"
"คะ"
"ขอพ่อกอดลูกหน่อยได้ไหม"
"ทำไมคะ"
"พ่อหนาวน่ะ ขอพ่อกอดหน่อยนะ" โบรีเอื้อมแขนมากอดซางดู
"อุ่นขึ้นมั้ยคะพ่อ"
"จ้ะ อุ่นแล้ว ชาโบรี ขอบใจนะ" ซางดูกอดลูกไว้แน่น น้ำตาเขาร่วงพรูลงมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ถึงเขาจะสูญเสียทุกอย่าง ก็ยังมีโบรีเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะผลักดันให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป คืนนั้นอุนวานเองก็นอนร้องไห้ทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้นมินซุกพบซางดูที่โรงพยาบาลตามปกติ มินซุกรู้สึกเห็นใจซางดูไม่น้อย เขาชวนซางดูไปกินข้าวและพยายามเอาใจคีบอาหารให้ซางดู ซางดูรู้สึกรำคาญและว่ามินซุกมาเลียนแบบเอามุกเขามาใช้
"คุณได้ยินแล้วใช่ไหม" ซางดูถามมินซุก
"ผมรู้คนแรกเลย"
"ไอ้บ้าเอ้ย! นี่ใช่ไหมที่คุณหมายถึงเวลาที่คุณพูดว่าผมไม่ใช่คู่แข่งของคุณ"
"คุณดูแย่นะ สบายดีหรือเปล่า" มินซุกพูดยิ้มๆ พยายามเปลี่ยนเรื่อง
"ถามอะไรโง่ๆ ผมก็ต้องไม่สบายอยู่แล้วนะสิ" ซางดูตอบกวนๆ แล้วก้มหน้ากินข้าว
"แต่คุณนี่โชคดีนะ" ซางดูว่า "ความทุกข์ของผม ดันเป็นความสุขของคุณ"
มินซุกยิ้ม ส่งน้ำให้ซางดู "เอ้า ดื่มเสีย" ซางดูหยิบน้ำขึ้นดื่ม
"ผมนี่เป็นคนว่าง่ายนะ คุณบอกอะไรผมก็ทำ แล้วก็ไม่อารมณ์เสียอย่างคุณด้วย" ซางดูพูด
"อือ..." มินซุกเห็นด้วย
"ถ้าดูกันจริงๆแล้ว ผมเป็นคนดีกว่าคุณอีก"
"เออ...ใช่สิ" มินซุกรับขำๆ
ซางดูคิดขึ้นได้ บอกว่า "ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ ระหว่างผมกับอุนวาน... ผมแค่จูบเธอไปหนเดียว คุณรับได้ใช่ไหม"
มินซุกยิ้ม ไม่ว่าอะไร
"จากงานที่ผมทำ ผมได้เรียนรู้ว่าผู้ชายอย่างเราๆ มีพวกมือถือสาก ปากถือศีลอยู่เยอะ" ซางดูว่า
"พวกเขาต้องการความบริสุทธิ์จากผู้หญิง แต่ตัวเองกลับทำตามใจชอบ มันน่าขำเนอะ"
"ใช่ มันน่าขำมาก" มินซุกรับ
ซางดูนิ่งไป พูดยิ้มๆกับมินซุก "ผมดีใจนะ ที่เป็นคุณ" มินซุกเงยหน้าขึ้นมองซางดู
"ผมดีใจที่เป็นคนอย่างคุณ ที่จะได้อยู่กับอุนวาน" ซางดูพูดอย่างจริงใจและว่า "ขอบคุณสำหรับอาหารนะ" แล้วลุกขึ้นเดินไป มินซุกเรียกซางดูไว้
"ชาซางดู แล้วคุณจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร" ซางดูยิ้มกวนๆ หันหน้ามาตอบว่า
"ห่วงตัวเองเถอะ อย่าห่วงผมเลย มันไม่ง่ายสำหรับคุณแน่ๆ"
"ต่อไปจะใช้ชีวิตยังไง" มินซุกถามซ้ำ
"ผมจัดการได้สักวิธีแหละ แค่นี้ไม่ตายหรอก อย่างน้อยผมก็ยังมีโบรีของผมอยู่"

ซางดูเดินไปหาโบรีที่ห้อง เขาได้ยินโบรีเล่นกับเด็กคนอื่น โบรีคิดว่าพ่อแม่ต้องทะเลาะกันตลอดเวลาเพราะเธอเห็นซางดูกับเซราพูดไม่ดีต่อกัน ซางดูรู้สึกห่วงลูกที่เข้าใจผิดเช่นนั้น เขาพยายามอธิบายว่าต่อไปเขาจะพูดกับเซราดีๆ

ที่บ้านอุนวานไม่ยอมกินข้าวกินปลา จีวานมาดูแลพี่สาวและมีปากเสียงกับเซรา จีวานไล่เซราให้ไปอยู่กับซางดู อุนวานซึ่งนั่งซึมอยู่ถึงกับทนไม่ไหว ลุกขึ้นเถียงกับเซรา อุนวานว่าเธอไม่เข้าใจว่าทำไมต้องหลีกทางให้เซราด้วย เซราเองก็ไม่สบายใจนัก เธอคิดกับตัวเองว่าเธอยอมเสียแม่ แต่เธอต้องการเอาตัวซางดูไว้ให้ได้

อุนวานยังไม่ยอมกินข้าว จนแม่ต้องเข้ามาหา อุนวานนอนหมดแรงอยู่
"แม่คะ หนูยังตัดใจจากเขาไม่ได้ เป็นพันๆ ครั้ง ล้านๆครั้ง หนูคิดถึงเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมา แต่หนูก็ตัดใจจากเขาไม่ได้ หนูนี่แย่มากใช่ไหมคะ"
"แม่รู้ว่าซางดูมีความหมายกับลูกแค่ไหน ลูกเขียนจดหมายถึงเขาทุกวัน แม้แต่ตอนที่เราหลบๆ ซ่อนๆกันอยู่... ลูกเลี้ยงซางก้าอย่างดี แม่เข้าใจว่าลูกรู้สึกอย่างไร" แม่ปลอบและพูดต่อว่า
"ถ้าพวกเขาไม่มีลูกกัน....ถ้าไม่ใช่เพื่อโบรี แม่จะจับเซราไว้ให้เขาแยกจากซางดู" แม่พูดทั้งน้ำตา
"แต่พวกเขามีลูกกัน พวกเขามีโบรี" แม่พูดจบ อุนวานกลับลุกหนี
"หนูจะไปพบเขาครั้งสุดท้ายค่ะ และจะไม่เจอเขาอีก"
แม่เรียกอุนวานไว้ แต่ไม่เป็นผล

ที่บ้านซางดู เซรามาดูแลเขาหลังจากได้รู้จากโบรีว่าตนเองมีความหวัง เพราะซางดูบอกลูกว่าต่อไปจะดีกับเซรา ซางดูนอนอย่างอ่อนล้าอยู่ที่ระเบียงบ้าน เซราเอาผ้าห่มมาให้และลงนอนข้างๆเขา ซางดูนอนนิ่งเฉย แต่ไม่ได้ไล่เซราเหมือนทุกครั้ง เขาคงต้องทำเพื่อลูกแล้ว ระหว่างนั้นอุนวานเดินมาถึงที่บ้านซางดูพอดี เธอได้เห็นภาพซางดูกับเซรานอนกอดกันอยู่ อุนวานจึงไม่กล้าเข้าไปพูดคุยกับซางดูดังที่ตั้งใจ เธอเดินย้อนออกมาเงียบๆ ซางดูได้ยินเสียงจึงลุกขึ้น เขามองลงไปด้านล่างเห็นอุนวานเดินจากไป

อุนวานกลับไปยังสถานที่ๆ เธอเคยมาเที่ยวกับซางดู อากาศคืนนี้ค่อนข้างเย็น อุนวานทรุดตัวลงนั่ง เธอไม่รู้หรอก ว่าซางดูแอบตามเธอมาเงียบๆ เขาเป็นห่วงเธอมาก แต่กลับโทรเรียกมินซุกให้มารับอุนวานกลับ โดยตนเองไม่ออกไปปรากฏตัว มินซุกมาถึงเร็วทันใจ เขาเข้าไปประคองอุนวานให้ลุกขึ้นและเอาเสื้อนอกคลุมไหล่ให้ อุนวานแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นมินซุกมา เธอยังมีสีหน้าซึมเศร้าและพูดกับมินซุกว่า
"ฉันจะไม่กลับไปหาคุณนะคะ"
"ฉันอาจจะคบผู้ชายคนอื่น แต่ฉันจะไม่กลับไปหาคุณหรอก"
"ผมเข้าใจ" มินซุกยิ้ม
"ถ้าอย่างนั้น คุณก็ไม่ควรทำอย่างนี้กับฉัน คุณอย่าทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเลวไปกว่านี้เลย"
"ผมไม่ได้จะแต่งงานกับคุณนะ" มินซุกพูด "และต่อไปนี้ ผมก็จะไม่รักคุณแล้ว ผมไม่ได้ชอบคุณ"
"ผมจะไม่กดดันคุณหรอก" อุนวานนิ่งฟัง
"คิดเสียว่าผมเป็นต้นไม้ที่ไม่มีความรู้สึกยืนอยู่ข้างๆคุณ" อุนวานมองตามินซุกอย่างไม่อยากเชื่อในคำพูดของเขา ทำไมเขาช่างดีกับเธอถึงเพียงนี้
"เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณร้อน หนาว หรือเหนื่อยล้า...ผมจะเป็นต้นไม้ให้คุณพักพิงและผ่อนคลาย" มินซุกฝืนยิ้ม
"ต่อไปนี้ ผมเป็นต้นไม้ ไม่ใช่คังมินซุก ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมไม่บังคับให้คุณแต่งงานด้วยหรอก ต่อให้คุณคุกเข่าอ้อนวอนผม ผมก็ไม่แต่งงานกับคุณ"
มินซุกประคองอุนวานไปขึ้นรถกลับบ้าน ก่อนออกรถ มินซุกกระพริบไฟหน้ารถให้ซางดูที่นั่งรออยู่ห่างๆ ชายทั้งสองยิ้มให้กัน

ที่โรงพยาบาลมินซุกได้รับผลเลือดของซางดู ซึ่งชี้ชัดว่าโบรีไม่ใช่ลูกของซางดู มินซุกเรียกตัวเซราออกมาเพื่อเค้นหาความจริง เขาบีบให้เซราบอกความจริงกับซางดูว่าเธอโกหกเรื่องโบรีมาโดยตลอด เซราปฏิเสธบอกว่าครอบครัวจะต้องแตกสลาย ถ้าความจริงปรากฏ มินซุกโกรธจัดต่อว่าเซรา
"คุณยังมีสติอยู่หรือเปล่า รู้ไหมว่าเพราะโบรี ซางดูต้องใช้ชีวิตอย่างไร คุณรู้ไหมเขาต้องทำเพื่อโบรีมากมาย"
"แต่ถ้าไม่ใช่เพื่อโบรี ตอนนี้เขาคงตายไปแล้ว เขาทิ้งชีวิตตัวเองไปแล้วก่อนที่จะมีโบรี" เซราเถียง
"เขาอยู่กับพวกคนเลว ใช้ชีวิตอย่างเสี่ยงๆ ไม่รู้จะตายวันไหน"
"เซรา..." มินซุกร้องห้าม แต่เซราไม่หยุด
"โบรีเป็นคนเปลี่ยนเขา เขามีสติขึ้นก็เพราะโบรี จริงๆนะคะ" เซราไม่ยอมแพ้
"ได้โปรดเถอะค่ะคุณหมอ ได้โปรดช่วยฉันด้วย อย่าเอาซางดูไปจากโบรีเลย ซางดูอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีโบรี" เซราร่ำร้องทั้งน้ำตา มินซุกทนฟังต่อไปไม่ไหว เขาเดินจากไป ทิ้งเซราร้องไห้อยู่คนเดียว

มินซุกเดินกลับเข้ามาในโรงพยาบาล เขามองดูซางดูเล่นกับโบรีอยู่ในห้อง คำพูดของเซราก็มีส่วนถูก มินซุกยังนึกถึงคำพูดของซางดูที่ว่าเขายังไม่ตายหรอกเพราะเขายังมีโบรีอยู่ มินซุกรำพึงกับตัวเอง
"เซรา แล้วซางดูกับอุนวานล่ะ เรื่องของเขาสองคนจะทำอย่างไร"
มินซุกรู้สึกสับสนในใจ เขาเห็นใจซางดูเป็นที่สุด แต่การบอกความจริงเรื่องโบรีจะเป็นผลดีหรือร้ายกับซางดูกันแน่

อุนวานมาสอนที่โรงเรียน เธอเห็นแต่ภาพซางดูตามที่ต่างๆ จนสับสนไปหมด ซุกจาเพื่อนเก่าจากเมืองนัมแฮมาเยี่ยมอุนวานที่โรงเรียนและเล่าให้อุนวานฟังถึงความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับซางดู ทั้งเรื่องที่ซางดูต้องเข้าสถานกักกันเพราะทำร้ายชายที่จะมายึดของที่บ้านอุนวาน และเรื่องที่ซางดูต้องลำบากเพราะพ่อแม่บุญธรรมทิ้งเขาไป อุนวาน ยิ่งรู้สึกผิดต่อซางดู

เซราเดินมาหาซางดูซึ่งกำลังอุ้มโบรีอยู่บนหลังเดินเล่นอยู่ในสวนของโรงพยาบาล เธอรู้สึกเข้าหน้าซางดูไม่ติดเกรงว่าเขาจะรู้ความจริงเรื่องโบรี ซางดูหันมาถามเซรา
"เมื่อไหร่คุณจะย้ายเข้ามาล่ะ" ดูเหมือนซางดูจะตัดสินใจได้แล้ว เขาจะทำเพื่อลูก
"อะไรนะ" เซราไม่เชื่อหูตนเอง
"ปีหน้าโบรีจะเข้าโรงเรียนแล้ว เราควรจะสร้างครอบครัวที่ดีให้ลูก" ซางดูว่า เซราถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้
"คุณจะให้จัดงานแต่งงานไหม" ซางดูถามห้วนๆ เซราไม่ตอบ แต่เธอยิ่งร้องไห้มากขึ้น ด้วยความรู้สึกผิดและตื้น ตันใจในตัวซางดูที่เขายอมรับเธอ ซางดูเข้าใจไปว่าเซราร้องไห้เพราะอยากจัดงานแต่งงาน
"ก็ได้ เข้าใจแล้ว...แต่ว่าจัดง่ายๆนะ คุณจะได้ใส่ชุดเจ้าสาว แล้วเราก็ถ่ายรูปครอบครัวกันกับโบรี"
เซรายังไม่หยุดร้อง ซางดูเสียงดังว่า "ก็ได้ๆ ผมมีเงินเมื่อไหร่จะจัดงานให้แล้วกัน หยุดร้องเสียที"
เซรากลั้นสะอื้นไว้ "ฉันจะดีกับคุณนะ ฉันจะดีกับคุณมากๆ ฉันขอสาบานด้วยชีวิตเลย"

ยังไม่ทันพูดอะไรกันต่อ โบรีก็อาเจียนออกมาเลอะหลังของซางดู เขาอุ้มลูกกลับเข้ามาในโรงพยาบาล ดูเหมือนโบรีจะมีอาการทรุดลง เซราทำอะไรไม่ถูกเอาแต่ร้องไห้ จนซางดูต้องดุว่าเป็นแม่ต้องเข้มแข็ง และห้ามเซราร้องไห้ให้ลูกเห็น เซรารับปากและบอกว่าแม่ของเธอจะช่วยเรื่องค่ารักษาโบรี ซางดูกลับไม่ยอม
"อย่าเด็ดขาด ถ้าคุณรับเงินจากพวกเขาแม้แต่แดงเดียว ผมจะฆ่าคุณ" ซางดูพูดเสียงเครียด
"แต่ซางดู"
"ผมหาทางเอง ผมจัดการเองได้" ซางดูขึ้นเสียง
"แต่คุณไม่มีเงินนะ" เซราเถียง
"มีสิ"
"ซางดู"
"ถ้าคุณอยากอยู่กับผม คุณเลิกยุ่งกับครอบครัวนั้นเสีย"
เซราร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น นี่เธอต้องตัดขาดกับแม่ ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันหรือ

อุนวานย้อนกลับไปที่บ้านซางดูหลังจากรู้เรื่องทั้งหมดจากซุกจา เธอเจอลุงซางดู อุนวานวิ่งเข้าไปในห้องซางดูและกอดเครื่องเล่นแผ่นเสียงของพ่อเธอไว้ทั้งน้ำตา เธอรู้ซึ้งถึงความเสียสละที่ซางดูทำให้เธอ อุนวานไปหาซางดูที่โรงพยาบาล ที่นั่นเธอเห็นซางดูกำลังนั่งรถสาวใหญ่รายหนึ่งออกไป อุนวานมองตามด้วยสายตาปวดร้าว ซางดูหันมาเห็นเธอเช่นกัน

== จบตอน 13 ==
Credit : K. gikgak