== ตอน 11 ==
ซางดูรีบอุ้มโบรีมาโรงพยาบาล มินซุกช่วยตรวจดูอาการโบรีและสั่งให้ตรวจไขกระดูก
เซราถลันเข้ามาเยี่ยมลูกด้วยความตกใจ เธอโกรธซางดูมากและโทษซางดูที่พาโบรีออกไปนอกโรงพยาบาล
ซางดูปล่อยให้เซราทุบตีระบายความโกรธโดยไม่ตอบโต้
อุนวานยังนั่งรอซางดูอยู่ตามที่นัดไว้ เธอเปิดข้อความที่จีวานส่งมาบอกเธอว่าซางดูเป็นผู้ชายขายตัว
และอ่านซ้ำไปซ้ำมาอย่างคิดไม่ตก อุนวานรออยู่นานไม่เห็นซางดูมาจึงตัดสินใจกลับบ้าน
เธอพยายามโทรหาซางดูแต่เขาไม่รับสาย อุนวานจึงฝากข้อความไว้ โกหกว่าเธอไม่ได้ไปตามนัด
"ฉันจะไม่โกรธคุณอีกแล้วล่ะ ไม่ว่าคุณจะให้ฉันรอนานแค่ไหนฉันก็จะไม่โมโห
ไม่ว่าคุณจะทำให้ฉันเสียใจแค่ไหนฉันก็จะเข้าใจ ฉันไม่สนด้วยว่าคุณจะเป็นคนแบบไหน
ซางดู....ฉันรักคุณนะ" อุนวานย้ำ
ซางดูได้ฟังข้อความด้วยความรู้สึกยากจะอธิบาย อุนวานเธอเสียสละให้เขามากเกินไปหรือเปล่า
วันรุ่งขึ้น ฮีซูมาหาอุนวานและบอกอุนวานว่าเธอจะไม่เปิดเผยความลับเรื่องอาชีพของซางดูให้เพื่อนคนอื่นรู้ และขอร้องไม่ให้อุนวานตามซางดูกลับมาโรงเรียนอีก
ที่โรงพยาบาล มินซุกบอกข่าวร้ายกับซางดูว่าโบรีเป็นโรคลูคีเมียและต้องรักษาโดยการทำคีโม โบรีจะมีอาการผมร่วงและปวดหัวบ่อยๆ มินซุกดูออกว่าซางดูเครียดจัด เขาพยายามปลอบใจซางดูและชวนไปกินข้าว
"คุณร้องไห้เหรอ ต้องการผ้าเช็ดหน้าผมมั้ย" มินซุกถามซางดู
"ผมจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าคุณหรอก มันน่าอายสิ้นดี" ซางดูปล่อยมือที่ปิดหน้าไว้ลง
"คุณควรจะร้องไห้ออกมานะ" มินซุกเตือนอย่างหวังดี
"ผมเห็นนะ ว่าน้ำตาคุณปริ่มออกมาแล้ว ถ้าคุณเก็บกดมากๆเดี๋ยวเป็นมะเร็งไปอีกคน
ร้องออกมาเถอะ"
"ผมเหนื่อยแล้วก็หิวเกินกว่าที่จะร้องไห้ได้" ซางดูตอบ
"ผมเลี้ยงคุณเอง" มินซุกชวน ซางดูหันไปมองหน้า และกล่าวอย่างเย้ยหยัน
"คุณอยากเห็นผมร้องไห้มากนักใช่ไหม"
"ใช่ เพราะถ้าคุณเป็นมะเร็งไปอีกคน ผมก็ไม่รู้จะรักษายังไงแล้ว"
มินซุกประชดใส่
"อ้อ..งั้นผมต้องเรียกคุณเป็นพระเยซูเลยมั้ย ผู้ชายแสนดี ที่มีความรักให้แม้แต่ศัตรูของตัวเอง"
ในที่สุด ทั้งคู่ก็มานั่งกินข้าวที่ร้านด้วยกัน ซางดูแกล้งบ่นว่ามินซุกเลี้ยงอาหารถูกๆ
และยังโวยวายว่าจะกินขนมแป้งอบอีก สุดท้ายมินซุกต้องยอมแพ้ เดินออกไปซื้อให้ตามที่ซางดูขอ
ซางดูนั่งคิดถึงความหลังเมื่อ 7 ปีก่อนที่เซรามาบอกว่าท้องกับเขา ตอนแรกเขาไม่ได้สนใจเธอเลย
จนเซราคลอดลูกแล้วมาบอกเขาว่าจะทิ้งลูกไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กและตนเองจะไปโซล
ซางดูกลับไปรับเลี้ยงลูกไว้ ตัวเขาเองโดนพ่อแม่บุญธรรมทิ้ง จึงไม่อยากให้ลูกต้องมีชะตากรรมเดียวกับตน
โบรีไม่ค่อยแข็งแรงแต่เด็ก ลุงซางดูก็ไม่เห็นด้วยแต่แรกที่ซางดูเอาโบรีมาเลี้ยง
ซางดูตั้งปณิธานไว้ว่าจะทำให้โบรีหายและแข็งแรง เขาจำต้องก้าวสู่เส้นทางอาชีพผู้ชายขายตัว
เพื่อหาเงินมารักษาลูกสาว ซางดูยิ่งคิดถึงความหลังยิ่งรู้สึกผิดต่อโบรี เขาพยายามแล้วแต่โบรียิ่งมีอาการทรุดหนัก
เขากินข้าวไปร้องไห้ไป และโทษตัวเองที่รักษาสัญญากับลูกไม่ได้ มินซุกแอบเห็นซางดูจากด้านนอกร้าน
เขาเห็นใจซางดูไม่น้อย
อุนวานย้อนกลับมาที่บ้านซางดูอีกครั้ง เธอเห็นเสื้อนักเรียนตากอยู่จึงแน่ใจว่าซางดูปกปิดว่าที่นี่คือบ้านของเขา อุนวานยังพบลุงของซางดูซึ่งเธอจำได้ว่าเป็นนายหน้าหลอกเด็กไปขายที่เธอเคยล่อจับ อุนวานรู้สึกเหมือนหมดแรง ทั้งหมดที่จีวานเป็นความจริงหรือ เธอเดินออกจากบ้านซางดูอย่างอ่อนระโหย อุนวานพยายามติดต่อซางดูแต่ไม่เป็นผล เธอมาเล่นเกมแก้กลุ้มและพบครูใหญที่นั่น อุนวานระบายความในใจกับครูใหญ่และรับว่าเธอเป็นแฟนเก่าของซางดู อุนวานบอกว่าเธอยังรักซางดูมาก และไม่รู้จะทำให้ซางดูเข้าใจได้อย่างไร
เซราโดนพวกนักเลงตามทวงหนี้และจะจับไปขายตัวใช้หนี้ ซางดูช่วยเธอไว้ เซรารู้สึกซาบซึ้งมาก เธอขอร้องให้ซางดูมาอยู่กับเธอเพื่อลูก ซางดูยังคงปฏิเสธ
ซางดูยังอยู่เป็นเพื่อนโบรีที่โรงพยาบาล โบรีเริ่มมีอาการปวดหัว ซึ่งเป็นอาการข้างเคียงของการรักษาด้วยคีโม ซางดูคอยปลอบลูกและร้องเพลงให้ฟัง เขาเจ็บปวดยิ่งกว่าโบรีเสียอีก
ลุงมาหาซางดูที่ร้านอาหารที่เขาทำงานและบอกว่าได้พบอุนวาน และอุนวานรู้ความจริงแล้วว่าลุงและซางดูทำงานร่วมกัน ซางดูรู้สึกตกใจและเสียใจที่เขาไม่ได้พูดความจริงกับเธอเร็วกว่านี้ นี่อุนวานจะคิดอย่างไรกับเขานะในเมื่อเธอได้รับรู้ความจริงจากคนอื่น
วันต่อมาอุนวานยังกลับมาที่บ้านซางดูอีก โดยหวังจะได้พบกับเขา เธอมานั่งรอทั้งวันและสั่งบะหมี่มากินที่หน้าบ้านซางดู ซางดูแอบมองเธอแต่ไม่กล้าปรากฏตัวต่อหน้า เขาออกมาบอกลุงให้เอาน้ำไปให้อุนวานและเอาเสื้อสูทออกมาให้เขา ซางดูตัดสินใจกลับไปทำอาชีพเดิมเพื่อหาเงินมาจุนเจือการผ่าตัดของโบรี เขายังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ
ลุงกลับมาที่บ้านเพื่อเอาเสื้อให้ซางดู อุนวานยังรออยู่และได้โอกาสขอเข้าห้องน้ำ ในบ้านอุนวานได้เห็นมือถือของเธอที่ซางดูขโมยมา เห็นรูปโบรี แต่ที่กระทบใจเธออย่างแรงคือเครื่องเสียงของพ่อเธอที่อยู่กับซางดู
ซางดูกลับสู่เส้นทางสายเก่า หลอกล่อสาวแก่เพื่อเอาเงินไปรักษาโบรี จีวานลอบตามมา เมื่อเห็นกับตาจีวานรู้สึกสะอิดสะเอียนกับการกระทำของซางดู เขาทนไม่ไหวและไปฟ้องมินซุกให้ช่วยพูดกับอุนวานให้ตาสว่างเสียที
มินซุกตามมาพบอุนวานที่บ้านซางดูเขาขอร้องให้อุนวานกลับบ้านไปกับเขา อุนวานไม่ยอมและว่า
"ฉันบอกแล้วไงว่าเขาคือชีวิตของฉัน ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีซางดู"
แล้วเธอก็สะบัดมือของมินซุกออกและเดินไป ระหว่างนั้น เซราเดินเข้ามาและได้ยินสิ่งที่อุนวานพูด
เซราตกใจมาก ทำไมฟ้าถึงเล่นตลกกันฉันขนาดนี้ ลูกสาวของแม่อีกคนคือรักแรกของซางดูหรือนี่
อุนวานออกจากบ้านซางดูเพื่อมาดักพบซางดูที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งตามที่ได้ยินทางโทรศัพท์ของลุง เธอได้พบเห็นภาพซางดูกำลังหลอกล่อเงินจากสาวใหญ่ อุนวานทนไม่ไหวถึงกับเข้าไปขัดขวางไม่ให้ซางดูรับเงิน เธอพูดซ้ำซากให้ซางดูกลับไปโรงเรียนกับเธอ ซางดูสีหน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นอุนวาน เขาพยายามแย่งปากกามาเพื่อเขียนเลขที่บัญชีให้สาวใหญ่ สุดท้ายซางดูกลับเป็นคนที่ทนไม่ได้ เขาหันหลังเดินออกจากร้านไป
อุนวานวิ่งตามซางดูอกมา
"ซางดู....ซางดู"
"มันต้องมีเหตุผลที่ทำให้คุณต้องทำอย่างนี้ใช่ไหม" อุนวานดึงแขนซางดูไว้
ซางดูไม่ตอบเดินก้มหน้าต่อไป
"มันต้องเป็นเหตุผลที่คุณเลี่ยงไม่ได้ บอกฉันมาสิ ฉันจะฟังคุณ"
ซางดูหยุดยืน พูดอย่างโกรธๆ "ผมเพิ่งเสียเงินหมื่นเพราะคุณ คุณไม่ควรมายุ่งกับงานของผมแบบนี้"
เขาสะบัดแขนให้พ้นจากการเกาะกุมของอุนวาน แล้วเดินต่ออย่างไม่ไยดี
"ซางดู" อุนวานร้องเรียกทั้งน้ำตา เธอหมดแรงจะเดินตามแล้ว เขาช่างเย็นชากับเธอเหลือเกิน
ซางดูยังเดินต่อไปไม่หันหลังกลับ เขาเองก็เจ็บในใจไม่น้อย เขาจำเป็นต้องทำเช่นนี้
ถ้าอุนวานตัดใจได้ทุกอย่างน่าจะดีกว่านี้ เขาเดินมาถึงไฟแดงแต่แล้วกลับเปลี่ยนใจ
วิ่งกลับไปทางเดิมอย่างเร็ว ที่นั่นเขาเห็นอุนวานเพิ่งลุกขึ้นและกำลังจะเดินจากไป
ซางดูชะงักอยู่แค่นั้น เธอคงกลับมายืนได้ด้วยขาตนเอง เธอไม่ต้องมีเขาหรอก
ซางดูได้แต่มองตามหลังอุนวานอย่างปวดร้าว
เซรามารอพบแม่ที่ร้านขาหมู แม่เอาอาหารมาให้เธอกิน เซราแกล้งถามว่าถ้าอุนวานกับเธอทะเลาะกัน แม่จะเข้าข้างใคร แม่ไม่ตอบ จีวานกลับมาบ้านพร้อมทั้งบอกให้แม่เตือนอุนวานเรื่องซางดู จีวานเป็นห่วงพี่สาวมาก อุนวานกลับถึงบ้านอย่างอ่อนแรง เธอรำพึงกับตัวเองว่า ไม่ว่าอย่างไรเธอจะไม่โกรธซางดู
ซางดูกลับมาที่โรงพยาบาล เห็นภาพวาดครอบครัวที่โบรีวาดติดไว้หัวเตียง เขาเกือบบันดาลโทสะฉีกมันทิ้งไป แต่กลับชะงักมือไว้ หรือว่าเขาควรกลับไปดีกับเซราเพื่อลูก
วันรุ่งขึ้นอุนวานมาสอนที่โรงเรียนตามปกติ เธอเหม่อมองที่นั่งอันว่างเปล่าของซางดู
เมื่อถึงเวลาพักเธอเดินออกมาด้านนอก ที่นั่นเธอเห็นซางดูเดินเข้ามาที่โรงเรียน
อุนวานดีใจเป็นที่สุด เธอยิ้มให้ซางดูและว่า
"ยินดีต้อนรับการกลับมานะ ซางดู"
ซางดูฝืนยิ้มที่มุมปากแล้วก้มหน้า เขาไม่ได้ทักเธอด้วยซ้ำ กลับเดินผ่านไปเหมือนเธอไม่มีตัวตน
อุนวานมองตามอย่างไม่เข้าใจ
== จบตอน 11 ==
Credit : K. gikgak