== ตอน 10 ==

ซางดูออกส่งหนังสือพิมพ์แต่เช้าตรู่ตามปกติ เขาย้อนกลับมาหาโบรีที่โรงพยาบาล พบว่าเซรากำลังป้อนข้าวลูกอยู่ แต่โบรีก็ยังไม่หายโกรธเขา

ซางดูมาโรงเรียนพบอุนวาน เธอยังโกรธที่ซางดูผิดนัดคืนก่อน และพูดประชดซางดูว่าทุกครั้งที่เธอพยายามเข้าหาเขา กลับถูกผลักไสออกมา อุนวานมีอาการไข้หวัดเนื่องจากรอซางดูเปียกฝนเมื่อคืน เธอหมดสติที่โรงเรียน ต้องพาส่งโรงพยาบาล ซางดูรู้สึกผิดมาก

แม่มาเยี่ยมไข้อุนวาน และคุยกับมินซุก แม่บ่นเรื่องที่อุนวานรักหมาซางก้ามากเกินไป ถึงขนาดกินข้าวด้วย ทั้งๆที่มันเป็นหมาของซางดู มินซุกเริ่มเข้าใจถึงความผูกพันของซางดูและอุนวานว่าลึกซึ้งเพียงใด อุนวานเมื่อตื่นขึ้นก็รีบโทรศัพท์เช็คอาการของซางก้าซึ่งตากฝนด้วยกันเมื่อคืน ปรากฏว่าซางก้าเป็นปอดอักเสบ อาการไม่ดี อุนวานเป็นห่วงมันมากจะลุกจากเตียงคนไข้ไปเยี่ยม มินซุกทนไม่ไหว ออกปากห้ามอุนวาน
"อย่าไปเลยนะครับ หมานั่นสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ" มินซุกเริ่มมีอารมณ์
"ที่ซางก้าไม่สบายเป็นความผิดของฉันนะคะ ฉันพาเขาไปตากฝนจนเป็นปอดอักเสบ" อุนวานถียง แล้วเดินออกจากห้องไป

เธอไปเรียกแท็กซี่ที่หน้าโรงพยาบาลเพื่อไปดูอาการซางก้า มินซุกวิ่งตามออกมา อุนวานยังไม่หายดีทำท่าจะหมดแรง มินซุกเขามาประคองจะพาเธอกลับเข้าโรงพยาบาล
"อย่ามายุ่งกับฉัน" อุนวานสะบัดมือมินซุก
"หาคนอื่นเถอะ" มินซุกโพล่งขึ้น อุนวานมีสีหน้างงๆ
"ผมจะยอมให้คุณไป ถ้าไม่ใช่ชาซางดู"
"ผู้ชายคนอื่นมีตั้งมากมาย อย่าเป็นเขาเลยนะ" มินซุกพูดอย่างเหลืออด
"มินซุกคะ" อุนวานแย้งเบาๆ
"ถ้าคุณไม่ชอบผม คุณก็หาคนอื่นเถอะ ผมจะให้คุณไป" มินซุกไม่ยอมหยุด
อุนวานถึงกับเข่าอ่อน ทรุดนั่งลงกับพื้น ซางดูซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาได้ยินคำพูดของมินซุกทั้งหมด ใช่สิเขามันไม่คู่ควรกับเธอ

แม่อุนวานแอบแว้บมาเยี่ยมโบรี เธอพบกับเซราที่อยู่เป็นเพื่อนโบรี ทั้งสองปะทะคารมกันอีก เซราทนไม่ไหวน้ำตาไหลออกมาระหว่างที่เถียงกับแม่อุนวาน แม่อุนวานตกใจและได้ยินโบรีเรียกเซราว่าแม่ ยิ่งสับสนไปอีก ก่อนเดินจากไป เซราทิ้งท้ายกับแม่อุนวานว่า
"คุณบอกว่าเราจะตายด้วยกันไงล่ะ แต่คุณยังอยู่ อยู่อย่างมีความสุขเสียด้วย"
แม่อุนวานนั่งทบทวนคำพูดของเซรา เธอจึงรู้ว่าเซราเป็นลูกสาวคนโตของเธอ เธอทิ้งลูกสาวคนโตไว้หน้าบ้านสามีเก่าซึ่งมีฐานะร่ำรวย และตั้งใจไปฆ่าตัวตาย โดยไม่รู้ว่าสามีเก่าได้ย้ายบ้านไปแล้ว เซราจึงถูกทิ้งเป็นเด็กจรจัดตั้งแต่นั้นมา แม่อุนวานเดินตามหาเซราพบที่สวนของโรงพยาบาล ทั้งแม่ทั้งลูกต่างร้องไห้อย่างเจ็บช้ำ แม่ร้องขอให้เซรายกโทษให้ และว่าเธอตามหาเซรามาตลอด แต่เซรายังแค้นแม่อยู่เอาแต่ปฏิเสธและเดินจากมา

ลุงวางแผนกับซางดูหลอกให้โบรียอมยกโทษให้ โดยซางดูแกล้งทำเป็นตายและจะฟื้นก็ต่อเมื่อโบรีให้อภัยพ่อ โบรีร้องไห้เป็นเผาเต่าเพราะนึกว่าพ่อตายจริงๆ สุดท้ายยอมหอมแก้มและยกโทษให้ ซางดูทำเป็นฟื้นขึ้น พ่อลูกกลับมาดีกันเหมือนเดิม ซางดูกอดโบรีไว้แน่นด้วยความรักสุดใจ
"พ่อยังไม่ตายหรอก พ่อจะอยู่เป็นพ่อโบรีเป็นพันๆปีเลย"

อุนวานนั่งพักอยู่ในห้องโรงพยาบาล เธอได้รับโทรศัพท์จากจีวานแจ้งว่าซางก้าตายแล้ว อยู่ที่แผนกสัตวบาล อุนวานร้องไห้เสียใจยกใหญ่ เธอวิ่งข้ามไปตึกสัตวบาลเพื่อไปดูให้เห็นจริง เธอโทรหาซางดูแอบสะอื้นเสียใจเรื่องซางก้าตาย แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ซางดูไม่ได้รู้เรื่องเข้าใจว่าอุนวานคิดถึงตนจึงโทรมา เขาดีใจมากถือหูโทรศัพท์นั่งยิ้มอยู่คนเดียว อุนวานเมื่อวางหูแล้วจึงร้องไห้กับพูดตัวเอง
"ซางดู...ซางก้าตายแล้วนะ ฉันทำให้เขาตายเอง ฉันขอโทษนะ ฉันอยากให้คุณเห็นว่าเขาน่ารักขนาดไหน สำหรับฉัน ซางก้าก็คือคุณ" อุนวานนั่งคร่ำครวญอยู่คนเดียว

วันรุ่งขึ้น ซางดูพบมินซุกที่โรงพยาบาลตามเคย ซางดูพยายามเอาอกเอาใจมินซุกเป็นพิเศษ ชวนเขาไปกินข้าว และยังแบ่งกับข้าวให้ด้วย แต่มินซุกไม่รับมุก ทำอารมณ์เสียใส่ซางดู

มินซุกรับโทรศัพท์จากจีวานบอกเรื่องซางก้าตายและอุนวานซึมเศร้าอยู่ที่บ้าน ทำให้มินซุกยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นที่เห็นอุนวานเสียใจกับเรื่องหมาของซางดูขนาดนั้น มินซุกสุดทนต่อเหตุการณ์ทั้งหมด เขาพูดกับซางดูว่า
"ชาซางดู ครั้งหนึ่งผมเคยเชื่อในความรักนะ ผมเชื่อว่าความรักจะเอาชนะทุกอย่างได้"
"พูดอะไรเวอร์อีกแล้ว" ซางดูทำท่าเบื่อหน่ายขี้เกียจฟัง
มินซุกส่ายหน้า กล่าวต่อว่า "แต่ตอนนี้ผมไม่เชื่อในความรักอีกแล้ว"
"มันมีอีกหลายสิ่งที่ความรักเอาชนะไม่ได้
"ปวดขาจังเลย" ซางดูทำตลกเปลี่ยนเรื่อง มินซุกหันมามองหน้าซางดู
"ถ้าคุณยังเชื่อในความรักอยู่นะ จงหยุดเชื่อเสียเดี๋ยวนี้เถอะ"
"หยุดเดี๋ยวนี้ หลีกออกมาก่อนที่คุณจะเจ็บ....นี่แหละคือความรัก" มินซุกมองลึกลงในตาซางดู
"ผมเคยคิดจะกินยาตายมา 400 ครั้ง เคยคิดจะโดดแม่น้ำฮันตายอีก 400 ครั้ง" ซางดูโต้กลับมินซุกด้วยสีหน้าเย้ยหยัน
"แต่ทุกครั้ง มีมือที่คอยรั้งผมเอาไว้ คือมือของโบรีกับอุนวาน สำหรับผมนั่นแหละความรักล่ะ" ซางดูยิ้มน้อยๆ "เขาสองคนช่วยผมไว้ 900 ครั้ง ถ้าเขาอยากให้ผมตาย ผมจะยอมตายอย่างเต็มใจทันที ผมไม่กลัวที่จะเจ็บปวด ไม่เคยเลย....ขอโทษนะ" ซางดูกล่าวขอโทษมินซุก หลังจากพูดความในใจของตนออกมา ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันราวกับไม่มีใครคิดจะยอมแพ้ ต่างคนต่างมีความเชื่อในรักของตนเอง

วันนี้ซางดูและอุนวาน ออกมาเที่ยวกัน ทั้งสองเล่นว่าวกันที่ริมน้ำอย่างมีความสุข อุนวานทำใจได้แล้ว เธอบอกซางดูว่า
"ฉันจะไม่โกรธคุณอีกแล้วล่ะ ไม่ว่าคุณจะให้ฉันรอนานแค่ไหน ไม่ว่าคุณจะทำให้ฉันเสียใจอย่างไร ฉันจะเข้าใจทุกอย่าง"
ซางดูน่าเจื่อนลงเล็กน้อย เขารู้สึกผิดที่อุนวานรอเขาจนไม่สบาย แต่เธอกลับให้อภัยเขาทุกอย่าง เธอช่างดีกับเขาเหลือเกิน
"เราอย่าโกรธกันอีกเลยนะ อย่าอารมณ็เสีย อย่าทะเลาะกัน" อุนวานพูดต่อ
"ชีวิตคนเราสั้นนัก อย่าเสียเวลากันเลย"
"คุณจะไม่ผิดหวังใช่มั้ย ไม่ว่าผมจะเป็นคนยังไงก็ตาม" ซางดูหันมาถามอุนวาน
"อะไรนะคะ" อุนวานไม่เข้าใจที่ซางดูถาม
"ไม่มีอะไรหรอก" ซางดูหัวเราะกลบเกลื่อน เขาปิดบังเธอหลายอย่างเหลือเกิน เธอจะรับความจริงได้มั้ยนะ ซางดูสงสัย

ทั้งสองเที่ยวเล่นกันทั้งวัน จนเย็นมานั่งดูพระอาทิตย์ตกดินที่ริมน้ำ
"ผมนี่เป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวที่สุดเลยนะ" ซางดูรำพึงกับอุนวานที่ซบไหล่เขาอยู่ข้างๆ
"สิ่งเดียวที่มีความหมายกับผม คือตัวเอง"
"ผมเอาแต่คิดถึงความรู้สึกของตนเอง ผมไม่เคยแคร์ว่าคุณจะเจ็บปวดเพราะผมหรือเปล่า"
"ผมมันเห็นแก่ตัว อยู่ห่างผมเสีย ถ้าคุณไม่อยากเจ็บปวด" ซางดูหมายความอย่างนั้นจริงๆ เขานึกถึงคำพูดของ มินซุก และยังมองไม่เห็นว่าตนจะลงเอยกับอุนวานอย่างไร
อุนวานนั่งฟังเงียบๆ เธอไม่เข้าใจความหมายของซางดู รู้แต่ว่าใจเธอรักเขาก็พอแล้ว ซางดูค่อยๆหันมาเอามือโอบศีรษะอุนวานและจูบเธออย่างอ่อนหวาน

ซางดูยังทำงานพิเศษอย่างหนักเพื่อหาเงินค่าใช้จ่ายของครอบครัว ถึงงานจะหนักแต่เขาก็ไม่ท้อถอย อุนวานก็ช่วยเอารองเท้ามาปักที่บ้านด้วย

ฮีซู เพื่อนร่วมชั้นของซางดูมีปัญหาทางบ้าน เนื่องจากแม่ของเธอไปติดผู้ชายขายตัว ซางดูสงสารเพื่อนจึงรับปากจะไปช่วยจัดการให้ ซางดูพาฮีซูมาที่คลับเพื่อมาหาตัวแม่ฮีซูที่แอบมาเที่ยวกับหนุ่ม ซางดูแกล้งทำตัวเป็นเกย์กับหนุ่มของแม่ฮีซู แม่ฮีซูโกรธมากและผละจากมา ระหว่างออกมาหน้าคลับ ซางดูบังเอิญพบคนขายขนมปังสามีลูกค้าคนหนึ่งของตน ซึ่งเคยมีเรื่องกัน ชายผู้นั้นจำซางดูได้และทักเขาว่าเป็นผู้ชายขายตัว ซางดูพยายามปฏิเสธ ฮีซูแอบได้ยินการพูดคุย เธอรีบโทรไปบอกจีวานว่าซางดูเป็นผู้ชายขายตัว

มินซุกได้ยินเซรากับแม่อุนวานคุยกัน จึงแน่ใจในความสัมพันธ์แม่ลูกของทั้งสอง เขารู้ว่าเรื่องของอุนวานกับซางดูใกล้ถึงทางตันแล้วเพราะอุนวานคงไม่สามารถคบกับคนที่มีลูกกับพี่สาวตนเองได้ มินซุกตัดสินใจไปซื้อแหวนหมั้นเพื่อขออุนวานแต่งงาน เขาโทรนัดอุนวานออกมาพบคืนนี้

อุนวานรับโทรศัพท์จากซางดูซึ่งขอนัดพบเธอ อุนวานตั้งใจไปหาซางดูหลังจากพบมินซุกเสร็จแล้ว ระหว่างกำลังแต่งตัว จีวานเข้ามาในห้องตั้งใจจะบอกอุนวานว่าซางดูเป็นผู้ชายขายตัว แต่ต้องชะงักไว้เมื่ออุนวานเผยกับตนว่าซางดูก็คือแฟนเก่าของเธอสมัยมัธยมที่จีวานเคยขี่คอเล่นด้วยสมัยเด็กๆ

ที่โรงพยาบาล ซางดูแต่งตัวให้โบรีอยู่ในชุดขาวน่ารัก เขาตั้งใจพาโบรีไปพบอุนวานและสารภาพความจริงกับเธอทั้งหมด เซราพยายามขัดขวางแต่ไม่เป็นผล เขาขอร้องให้เซราปล่อยเขาไป

อุนวานมาพบมินซุกตามนัด มินซุกเอาแหวนให้อุนวานและขอเธอแต่งงาน อุนวานปฏิเสธและว่ามินซุกดีเกินไปสำหรับเธอ มินซุกโกรธจัด
"คุณรู้อะไรเกี่ยวกับซางดูบ้าง คุณรู้เรื่องเขามากแค่ไหน" มินซุกถาม
"ฉันต้องไปแล้วค่ะ" อุนวานตัดบท มินซุกทุบโต๊ะเสียงลั่นแล้วตะโกนว่า
"ถ้าคุณไม่ชอบผม ก็หาคนอื่นแทนได้ไหม"
"มันไม่ใช่ฉันไม่ชอบคุณ ไม่มีผู้ชายคนไหนดีอย่างคุณ" อุนวานแย้ง
"แล้วทำไมต้องเป็นซางดู ทำไมไม่เป็นผมล่ะ ทำไมต้องเป็นเขา" มินซุกคับแค้นใจจนน้ำตาไหล
"ซางดูคือ.....เขาคือชีวิตของฉัน" อุนวานพูดจบจึงเดินออกไป ทิ้งมินซุกให้ยืนอยู่คนเดียว

อุนวานออกจากร้านอาหารตรงไปยังที่นัดกับซางดู ระหว่างทางเธอได้รับข้อความจากจีวานบอกว่าซางดูเป็นผู้ชายขายตัว ทางด้านซางดูกับโบรีมาถึงที่นัดหมาย แต่กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน โบรีหมดสติไประหว่างนั่งรถมา เลือดสีแดงสดหยดจากจมูกของเด็กหญิงลงมาเปรอะเปื้อนกระโปรงขาวสวย ซางดูตกใจแทบสิ้นสติ เขารีบเรียกรถเพื่อส่งโบรีไปโรงพยาบาล

== จบตอน 10 ==
Credit : K. gikgak