== ตอน 9 ==

ซางดูกระโดดลงไปตามใจสั่ง โดยไม่คิดถึงชีวิตตนเอง จีวานและพวกก็ไม่กล้ากระโดดลงไปช่วย ต่างตกใจโวยวายกันอยู่ริมผาหิน ระหว่างนั้นมีนักเรียนรายงานไปที่อุนวาน อุนวานรีบมายังที่เกิดเหตุ เธอกระโดดลงไปช่วยซางดูทันทีทั้งที่ตนเองก็ว่ายน้ำไม่แข็ง มินซุกตามมาติดๆ กระโดดลงไปช่วยทั้งสอง สุดท้ายทั้งซางดูและอุนวาน ต้องมาหยอดน้ำเกลือที่โรงพยาบาล

ซุกจาและมินซุกมาเฝ้าไข้คนเจ็บทั้งสอง มินซุกคิดจะถามเรื่องของอุนวานและซางดูจากซุกจา แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ ขณะมินซุกกำลังจะขอตัวกลับก่อน ซุกจากลับหยุดเขาไว้และขอร้องว่า
"คุณหมอคะ คุณยกอุนวานให้ซางดูไม่ได้หรือ"
"ผู้ชายอย่างคุณ หาผู้หญิงที่ดีกว่าอุนวานได้อยู่แล้ว คุณคืนอุนวานให้ซางดูไม่ได้หรือ"
มินซุกไม่อยากเชื่อสิ่งที่เขาได้ยินจากปากของเพื่อนเก่าอุนวาน เขาก้มหน้าไม่ตอบอะไรเพียงแต่บอกลาซุกจาและฝากซุกจาให้ดูแลอุนวาน

เมื่ออุนวานฟื้นขึ้น ซุกจากล่าวต่อว่าอุนวานที่ปิดบังว่าได้พบกับซางดู
"เธอสองคนนี่ ไม่น่าเชื่อจริงๆ ฉันไม่เคยเจอใครเหมือนเธอสองคนมาก่อนเลย"
"ฉันขอโทษนะ" อุนวานกล่าวเบาๆ อย่างหมดแรง
"คุณหมอแฟนเธอน่ะ เขาถามเรื่องเธอสองคนกับฉันด้วย ว่าพวกเธอรักกันแค่ไหน เขาถามว่าพวกเธอมีความหมายต่อกันแค่ไหน" ซุกจาเล่าต่อ
"ฉันเลยตอบเขาไปตรงๆ ว่า เธอสองคนรักกันมากจนตายแทนกันได้ รักมากกว่าชีวิตของตัวเอง"
อุนวานได้ฟังถึงกับน้ำตาไหลอาบแก้ม ซุกจาเพื่อนของเธอรู้ใจเธอยิ่งกว่าตัวเธอเองเสียอีก

มินซุกขับรถกลับโซลด้วยความบอบช้ำ นี่เขาจะต้องพ่ายแพ้แก่ซางดูจริงหรือ

วันรุ่งขึ้น ซางดูมีอาการดีขึ้นแล้ว แต่สีหน้ายังซีดเซียวอยู่ เขาเดินไปยังซอกเขาที่สลักชื่อของเขาและอุนวานไว้ ซางดูคิดไปว่าเขาได้เห็นอุนวานสมัยเรียนมัธยมตามมาหาเขาที่นี่ ซางดูเผลอพูดความในใจกับมโนภาพของอุนวาน
"คุณเป็นไงบ้าง ผมคิดถึงคุณมากนะ แต่ผมใช้เวลาถึง 10 ปี กว่าจะได้กลับมาที่นี่อีก"
ซางดูรู้ดีว่าภาพอุนวานตอบเขาไม่ได้หรอก เขาทรุดตัวลงนั่งที่พื้นหิน และรำพึงต่อ
"ที่ผมยังสามารถอยู่อย่างนี้ได้ก็เพราะคุณ มันยากมากเลยนะ ผมอยากยอมแพ้แล้วล่ะ แต่ผมก็ทนอยู่ทุกวันนี้เพราะคุณ ตอนนี้ผมเหนื่อยแล้ว....ผมเหนื่อยเหลือเกิน" ซางดูพึมพำอย่างอ่อนแรง เขาหลับตาลงแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา

และแล้วอุนวานก็เดินตามมาที่ซอกเขาของทั้งสอง เธอเห็นซางดูนั่งพิงหินหลับอยู่ อุนวานเดินเข้ามานั่งข้างๆ เธอเอาไหล่ให้ซางดูพิง และรอจนเขารู้สึกตัว เธอตัดสินใจแล้วว่าต้องพูดกับซางดูให้เข้าใจ ซางดูรู้สึกตัวตื่นขึ้น อุนวานยิ้มน้อยๆให้เขา ซางดูประหลาดใจที่อุนวานอยู่ข้างๆเขา
"คุณตามผมเจอที่นี้ได้อย่างไร"
"ก็ที่นี่เป็นสถานที่ลับของพวกเรานี่"
ซางดูรีบลุกขึ้นพลางพูดว่า "ผมควรจะไปแล้วล่ะ"
"ฉันจะไม่หนีอีกต่อไปแล้ว" อุนวานพูดสีหน้าเด็ดเดี่ยว แล้วลุกขึ้นยืน
"และฉันก็จะไม่โกหกตัวเองอีกต่อไปแล้ว" เธอพูดกับซางดูซึ่งยังคงหันหลัง ไม่ยอมเผชิญหน้ากับเธอ
"ฉันรักคุณค่ะ" อุนวานกล่าวออกมา น้ำตาปริ่มอยู่ที่ดวงตาคู่นั้น
"ฉันรักคุณตั้งแต่ตอนนั้น ตอนนี้ก็รักคุณและจะรักคุณตลอดไป...ฉันรักคุณ"
ซางดูแทบไม่เชื่อหูตนเอง เขาค่อยๆหันกลับมาหาอุนวาน เขาได้แต่มองหน้าเธอโดยไม่สามารถเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดๆ ออกมาได้ ทั้งสองยืนนิ่งมองหน้ากันอยู่ คำพูดร้อยล้านคำล้วนไม่มีความหมายทั้งสิ้น ณ เวลานี้

เซรามาเยี่ยมโบรีที่โรงพยาบาล เธอซื้อของมาฝากทุกคน แถมยังให้เงินค่าใช้จ่ายกับลุงอีกด้วย เซราบอกกับลุงและหมอมินซุกว่าเธอหาแม่ตัวเองพบแล้ว แม่เธอมีร้านขาหมูใหญ่โต ต่อไปเธอจะไม่ลำบาก มินซุกได้ฟังก็ฉุกคิดถึงคำพูดของแม่อุนวานที่ว่าโบรีหน้าละม้ายคล้ายกับลูกสาวที่หายไป หรือว่าเซราจะเป็นลูกสาวคนนั้นนะ มินซุกสงสัยในใจ

ซางดูมาซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยอารมณ์คึกคักเป็นพิเศษ เขาฟังเพลงไป เต้นรำไป พร้อมกับจ่ายของ ใช่แล้ว...เขาคิดจะสลัดชีวิตเก่าๆทิ้งไป เพื่อเริ่มใหม่กับอุนวาน ระหว่างซื้อของมีลูกค้าโทรมาหาหลายราย ซางดูปฏิเสธพวกหล่อนไปและบอกความจริงว่าเขาเป็นผู้ชายขายตัว ไม่ได้จริงจังกับเธอเหล่านั้นเลย

อุนวานอยู่ที่บ้านกำลังคิดว่าจะบอกกับมินซุกอย่างไรดี เธอรู้สึกผิดไม่น้อยต่อมินซุกที่ต้องทำร้ายจิตใจเขา

ซางดูพบมินซุกที่โรงพยาบาล เขาเข้าหน้ามินซุกไม่ติดเพราะรู้สึกผิดเช่นกันที่ไปแย่งแฟนมินซุกมา ซางดูพยายามเอาใจซื้อกาแฟมาเลี้ยงมินซุก มินซุกรู้ทันในท่าทีอันเปลี่ยนไปของซางดู แต่เขายังมั่นใจว่าต้องชนะซางดูเพราะเขารู้ความลับเรื่องที่เซราเป็นลูกของแม่อุนวาน เขาบอกซางดูว่า
"คุณเทียบกับผมไม่ได้หรอก มันไม่ใช่เกมที่จะเล่นกันแฟร์ๆ" มินซุกพูดพลางตบไหล่ซางดู แน่นอนซางดูไม่เข้าใจทีท่าของมินซุกแต่อย่างใด

หลังจากมินซุกเดินจากไป ลุงของซางดูเดินปัดเป๋เข้ามาหาซางดู พอเห็นซางดูลุงก็ถลาเข้ามาต่อว่าเรื่องที่ซางดูไปบอกความจริงกับลูกค้าหลายราย จนลุงโดนสาวแก่ไล่จิกมา ซางดูสวนกลับไปว่า
"ผมจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว"
"ว่าไงนะ" ลุงไม่เชื่อหูตนเอง
"ถึงผมอดตาย ผมก็จะไม่กลับไปมีชีวิตอย่างนั้นอีก" ซางดูพูดอย่างใส่อารมณ์
"แล้วค่าโรงพยาบาลโบรีล่ะ" ลุงยังไม่เชื่อว่าซางดูจะตัดสินใจเช่นนั้น
"เราจะถอนเงินฝากออกมา แล้วก็ขายทุกอย่างที่ขายได้ ผมจะทำทุกอย่าง แต่ไม่ใช่ผู้ชายขายตัว"
"ผมจะส่งหนังสือพิมพ์ เป็นกรรมกร เป็นคนใช้ก็ได้ ลุง...ช่วยผมด้วยเถอะ" เขาขอร้อง
"ได้โปรดเถอะครับ ผมเป็นขยะที่สกปรกที่สุดที่มีชีวิตอยู่ ผมอยากล้างตัวให้สะอาด ผมไม่อยากสกปรกอีกต่อไปแล้ว ช่วยผมเถอะนะ ผมไม่อยากทำมันอีกแล้ว ถึงจะอดตายก็เหอะ" ซางดูกล่าวจบแล้วเดินจากไป

ณ ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง อุนวานมีนัดพบกับมินซุก เธอเริ่มทำตามแผนคือทำตัววีนน่ารังเกียจ เพื่อให้มินซุกบอกเลิกกับเธอ วันนี้อุนวานแต่งตัวหลุดโลกผิดจากปกติ เอาสุนัขมาที่ร้านอาหารและปล่อยให้มันถ่ายเลอะเทอะ เธอยังชวนมินซุกไปกินเนื้อสุนัขด้วย แต่แล้วตัวเองก็ทนไม่ไหวต้องหลบไปอาเจียนในห้องน้ำ มินซุกแอบเห็นอุนวานเอาดีวีดีเรื่อง How to Lose A Guy in 10 Days มาดูจึงเข้าใจว่าเป็นแผนพยายามเลิกกันของอุนวาน ระหว่างที่มาส่งอุนวานกลับบ้าน เธอแกล้งถามมินซุกว่าโกรธเธอหรือเปล่า และพยายามบอกใบ้ให้เขาบอกเลิกกับเธอ มินซุกกลับดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้และไม่พูดอะไร

ซางดูทำจริงอย่างที่พูดไว้ เขามาทำงานในร้านอาหารเล็กๆ ถึงงานจะหนักเขาก็ขยันขันแข็งและไม่เกี่ยงงาน เขาทำทุกอย่างตั้งแต่เสิร์ฟอาหาร เก็บจาน เช็ดถูครัว ปอกหัวหอม เจ้าของร้านพอใจในผลงานของเขามาก ซางดูเองก็ตั้งใจทำอย่างมีความสุขและสบายใจกับอาชีพใหม่ของเขา แม้ผลตอบแทนจะต่างกันลิบลับ

เซรามาป่วนที่ร้านขาหมูของแม่อุนวาน เธอถามหาเจ้าของร้านแต่ไม่เจอ จึงก่อกวนกับจีวานและอุนวานซึ่งเพิ่งกลับเข้ามาพร้อมมินซุก อุนวานจำเซราได้ว่าเป็นเพื่อนบ้านซางดูที่เคยเห็นไปเยี่ยมโบรี ก็พยายามไกล่เกลี่ยไม่ให้เรื่องราวลุกลาม แต่เซราที่แค้นแม่อยู่กลับหาเรื่องและฝากคำด่าทอไปให้แม่อุนวานด้วยจนอุนวานโกรธ สองสาวผลักกันอยู่ในร้านขาหมู จนแม่อุนวานกลับเข้ามา แม่เอาไม้กวาดตีเซราและไล่ไปเพื่อช่วยอุนวาน เซราสะเทือนใจมากที่แม่ทำกับตนเช่นนั้น และจากไปอย่างเคียดแค้น มินซุกเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดและเข้าใจเซราที่เธอทำเช่นนั้น แต่เขาไม่อยู่ในฐานะที่จะพูดอะไรออกไป

ซางดูโทรหาอุนวานตอนกลางคืนระหว่างที่เขาเก็บงานที่ร้านอาหาร ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกัน มีแต่ความเข้าใจและปลื้มใจที่จะได้เริ่มต้นกันอีกครั้ง แค่รู้ว่าอุนวานถือหูอยู่อีกข้าง ซางดูก็มีกำลังใจทำงานแล้ว อุนวานก็มีความสุขไม่น้อยไปกว่าซางดู เธอถือหูจนหลับคาโทรศัพท์ไป ซางดูทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งคืน และต่อด้วยการส่งหนังสือพิมพ์ตอนเช้าตรู่

ที่โรงเรียนตอนเช้ารุ่งขึ้นซางดูก็แอบปักรองเท้าแตะส่งขายในห้องเรียน เขาบอกตัวเองว่า
"อุนวาน...ต่อไปนี้ผมจะมีชีวิตที่ดี"

ช่วงพัก ซางดูไม่ได้กินข้าวแต่ยังนั่งทำงานปักต่อ ซางดูบอกครูใหญ่ซึ่งมีน้ำใจมาช่วยเขาว่า ทางครอบครัวลำบากเรื่องเงิน หากไม่ทำงานพิเศษเช่นนี้เขาจะเรียนต่อไม่ได้ ครูใหญ่ยังชวนครูท่านอื่นมาช่วยปักรองเท้าด้วย อุนวานรู้สึกแปลกใจกับการกระทำของซางดู เธอขึ้นมาบนดาดฟ้าโรงเรียนพบซางดูกำลังติดกอเอี๊ยะที่หลังเพื่อบรรเทาอาการปวดจากการทำงานหนักอยู่ อุนวานเข้ามาช่วย และถือโอกาสถามซางดูถึงความเป็นไปทางบ้าน และสาเหตุที่ซางดูต้องทำงานหนักขนาดนี้ ซางดูไม่ได้บอกความจริงกับอุนวาน แต่พูดให้เธอเข้าใจไปว่าพ่อเขาล้มละลาย และที่อยู่ที่อุนวานเคยไปตามหาเขานั้นเป็นที่อยู่ปลอม อุนวานรู้สึกเห็นใจซางดูมากยิ่งขึ้น ก่อนแยกย้ายกันไปเข้าห้องเรียน อุนวานนัดกับซางดูให้ไปเจอกันตอนเย็น เธออยากพาซางก้า สุนัขของซางดูที่เธอเลี้ยงมาพบซางดู ซางดูรับปากว่าจะปลีกตัวไปตามนัด

ที่โรงพยาบาล โบรีจับได้ว่าซางดูหลอกเธอเรื่องรูปแม่ เพราะเห็นพยาบาลดูหนังจีนเก่าเรื่องหนึ่งปรากฏว่านางเอกหน้าเหมือนคนที่ซางดูว่าเป็นแม่ของเธอ โบรีโกรธซางดูมากและหนีออกจากโรงพยาบาล เซรา ลุงและมินซุก ช่วยกันตามหาตัวอย่างวุ่นวาย ลุงพยายามติดต่อซางดูแต่โทรไม่ติดเพราะเขาอยู่ที่โรงเรียน เซราเกิดนึกได้ว่าเคยได้ยินซางดูสั่งแท็กซี่ไปส่งที่โรงเรียน เธอตามไปจนเจอและบอกเรื่องโบรี ซางดูตกใจมากที่โบรีหายไป เขารีบออกจากโรงเรียนไปกับเซราเพื่อตามหาลูก

ในที่สุดคนที่ตามโบรีพบคือมินซุก โบรีบอกมินซุกว่าเธอเกลียดพ่อและไม่ต้องการเจอเขาอีก มินซุกอุ้มโบรีกลับมาที่โรงพยาบาล ซางดูรออยู่ที่หน้าตึกร้องเรียกให้โบรีมาหาเขา แต่โบรีปฏิเสธ ซางดูน้ำตาไหลสงสารลูกที่สะเทือนใจเพราะคำพูดหลอกเด็กของเขา ซางดูพยายามมาง้อโบรีให้หายโกรธ แต่โบรีร้องไห้ไม่ยอมหยุด จนเซราทนไม่ได้ เธอเข้ามาสวมกอดโบรีและบอกความจริงกับโบรีว่าเธอเป็นแม่ ซางดูจำต้องยอมให้เซราพูด แม้จะไม่เต็มใจก็ตาม

อุนวานรอซางดูอยู่กับซางก้าจนมืดและฝนตกลงมา ซางดูก็ยังไม่ปรากฏตัว ซางดูมานึกถึงนัดได้เมื่อเรื่องยุ่งๆของโบรีสงบลง เขารีบวิ่งไปตามนัดท่ามกลางสายฝนแต่ก็สายเกินไป อุนวานได้กลับไปแล้ว

== จบตอน 9 ==
Credit : K. gikgak