== ตอน 8 ==
ซางดูรับโทรศัพท์จากลุงให้ออกไปพบลูกค้ารายหนึ่งอย่างเบื่อหน่าย เมื่ออยู่ต่อหน้าลูกค้า
ซางดูก็วาดลวดลายได้ประทับใจเช่นเคย ลูกค้าสาวใหญ่ถึงกับตาลอยเมื่อซางดูท่องบทกวีให้ฟัง
ระหว่างที่กำลังนั่งคุยกันนั้น ลูกชายของสาวใหญ่ก็โทรมาตามแม่ ให้กลับไปทำกับข้าว
สาวใหญ่ยังซาบซึ้งกับซางดูอยู่จึงตัดบทให้ลูกไปหาบะหมี่สำเร็จรูปกินเองและวางสายไปอย่างไร้เยื่อใย
ซางดูถึงกับเบรกแตก เขาทนไม่ได้กับคนที่ทอดทิ้งลูกอย่างนี้
"ถึงคุณจะบ้าผู้ชายยังไง แต่คุณควรจะหาอะไรให้ลูกกินเสียก่อนนะ"
ซางดูตำหนิสาวใหญ่
"กลับไปหาอะไรให้ลูกคุณกินเถอะ" ซางดูไล่ส่ง พร้อมลุกขึ้นยืน
"เธอนี่ ช่างเป็นคนจิตใจดีจริงๆ ห่วงแม้กระทั่งลูกของฉัน" สาวใหญ่ยังปลื้มซางดูแม้จะโดนตำหนิ
"คนใจดีงั้นหรือ....คุณผู้หญิง ผมเป็นผู้ชายขายตัวนะครับ งานของผมคือทำให้ผู้หญิงหลงใหล
ผมชอบคุณก็เพราะเงินของคุณ ตาสว่างได้แล้ว กลับไปดูแลครอบครัวของคุณซะ มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง"
ซางดูพูดจบก็เดินออกจากร้านไป ปล่อยให้สาวใหญ่นั่งอ้าปากค้างด้วยความงง
ทางด้านอุนวาน หลังจากได้ที่อยู่ซางดูจากทะเบียนนักเรียนแล้วก็มาถึงที่ หวังจะตามซางดูไปเรียนหนังสือ เธอไม่พบซางดูเนื่องจากเขาออกไปพบลูกค้าอยู่ เธอถามคนข้างบ้านได้ความว่าบ้านหลังที่เธอมาหามีเด็กหญิงอาศัยอยู่กับพ่อและปู่ อุนวานจึงคิดว่าเธอมาผิดบ้าน
ขณะอยู่ที่โรงพยาบาลเฝ้าไข้โบรี ซางดูได้รับข้อความจากฮีซูว่าโรงเรียนจะจัดทริปให้นักเรียนไปทัศนศึกษา เพื่อนๆที่โรงเรียนต่างหวังให้ซางดูไปเที่ยวด้วย ถึงวันที่จะออกเดินทางไปทัศนศึกษา นักเรียนทุกคนขึ้นรถบัสกันหมดแล้ว แต่ซางดูก็ยังไม่ปรากฏตัว จนรถกำลังจะออก ซางดูก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาวิ่งขึ้นรถทันพอดี อุนวานแอบดีใจที่ซางดูกลับมาโรงเรียนและร่วมเดินทางไปด้วย
เซรามีปัญหาที่ทำงานเช่นเคย เธอทะเลาะกับผู้หญิงอีกคนและโดนด่าว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน ทำให้เธอยิ่งเจ็บใจเมื่อนึกถึงแม่ที่ทิ้งเธอไป เซรากลับมาที่โรงพยาบาลและแอบถามมินซุกถึงแม่ของอุนวาน ยังไม่ทันได้เรื่อง ลุงซางดูก็มาขัดจังหวะ ลุงมาบ่นให้มินซุกและเซราฟังว่าเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากซางดูว่าเขาจะไปเที่ยวและฝากดูแลโบรีด้วย มินซุกเข้าใจทันทีว่าซางดูไม่ยอมรามือเสียแล้ว เขาทราบดีว่าซางดูจงใจตามอุนวานไปทัศนศึกษา
รถบัสพานักเรียนแล่นมาจนข้ามสะพานมาสู่เมืองนัมแฮ บ้านเดิมของอุนวานและซางดูซึ่งเป็นสถานที่ทัศนศึกษาในครั้งนี้ อุนวานรู้สึกหวั่นไหวเมื่อตนเองต้องกลับมาสู่ที่ซึ่งเต็มไปด้วยความหลัง รถบัสจอดให้เด็กๆลงไปพักยืดเส้นยืดสาย อุนวานทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างรถ เธอกลับมองเห็นแต่ภาพเก่าๆ ระหว่างเธอกับซางดูตามสถานที่ต่างๆ วันนี้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองเสียเลย อุนวานเดินใจลอยลงจากรถเพียงเพราะเห็นภาพซางดูมาเรียกให้เธอตามเขาไป นี่เธอกลับไปเป็นเด็กอายุ 17 อีกครั้งหรือ ณ ที่แห่งนี้ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ล้วนมีแต่ความทรงจำของเขาและเธอ อุนวานอดที่จะน้ำตาไหลไม่ได้ เธอต้องตื่นจากภวังค์เพราะซางดูตัวจริงเดินมาตามเธอไปขึ้นรถ ซางดูฝืนทำตลกล้ออุนวาน ทั้งที่ในใจเขารู้ดีว่าเธอคงสะเทือนใจไม่น้อยไปกว่าเขา ที่ต้องกลับมาที่เมืองนัมแฮ ทั้งสองเดินตามกันเงียบๆ ไปตามทุ่งดอกไม้ป่าที่ซึ่งซางดูเคยช่วยอุนวานไว้ ตอนเธอถูกงูกัดเมื่อ 10 ปีก่อน
มินซุกหลังจากรู้จากลุงซางดูเรื่องที่ซางดูไปทัศนศึกษา ก็โทรศัพท์ไปเช็คกับแม่อุนวานถึงสถานที่ทัศนศึกษา เขาตัดสินใจขับรถตามอุนวานไปทันทีที่รู้ว่าคณะนักเรียนไปกันที่เมืองนัมแฮ
เซราแอบมาด้อมๆมองๆ แม่อุนวานที่ร้านขายขาหมู เซราแอบได้ยินแม่อุนวานพูดโทรศัพท์กับจีวานถามถึงการเดินทางไปทัศนศึกษา เซรารู้สึกถึงความห่วงใยที่แม่มีต่ออุนวาน เธอยิ่งเจ็บใจและไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงทิ้งเธอให้โตมาอย่างเด็กเร่ร่อน เซราบอกตัวเองว่าเธอไม่มีวันให้อภัยแม่เด็ดขาด
คณะนักเรียนเดินทางมาถึงแหล่งท่องเที่ยวของเมืองนัมแฮ ซางดูยังเป็นคนดังในหมู่นักเรียนเช่นเคย
มีเพื่อนๆรุมล้อมขอถ่ายรูปด้วย อุนวานปลีกตัวจากกลุ่มนักเรียนเดินลัดเลาะไปในหลืบเขา
เธอรู้จักสถานที่นี้ดี มันเป็นที่ลับของเธอกับซางดู เมื่อ 10 ปีก่อน ซางดูเคยสลักชื่อทั้งสองเป็นอนุสรณ์ความรักไว้
อุนวานรู้สึกเจ็บแปลบในใจเมื่อเธอมองเห็นรอยสลักอันเดิมยังอยู่ตรงหินก้อนนั้น
เธอเห็นภาพซางดูบอกว่าคิดถึงเธอและชวนเธอให้กลับมาหาเขา อุนวานสะอื้นแล้วพึมพำกับตัวเอง
"ฉันกลับไปหาเธอไม่ได้หรอก ฉันไม่ได้อายุ 17 อีกแล้ว เรื่องของเรามันสายเกินไปแล้ว.....ขอโทษนะ"
อุนวานไม่สามารถทนกับมโนภาพอันนั้นได้อีก เธอวิ่งหนีออกจากซอกเขานั้นเหมือนวิ่งหนีตัวเอง
เธอกลับมารวมกลุ่มกับนักเรียนอีกครั้ง ทั้งที่จิตใจยังไม่ปกติ ซางดูแอบสังเกตเห็นอุนวานลอบเช็ดน้ำตาระหว่างถ่ายรูปหมู่กับนักเรียน
ซางดูเข้าใจถึงความปวดร้าวของเธอเป็นอย่างดี
เมื่อถึงที่พัก อุนวานจัดการแบ่งห้องพักให้นักเรียน ส่วนตัวเองออกมาเดินเล่นริมน้ำ ซางดูเห็นเธอท่าทางไม่สบายใจ เขาคิดจะเข้าไปคุยกับเธอ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เขาอาจจะยิ่งทำให้เธอกลุ้มมากขึ้นกว่านี้
ระหว่างเดินเล่น อุนวานบังเอิญพบเพื่อนเก่าสมัยมัธยมชื่อซุกจา ทั้งสองพูดคุยฟื้นความหลังกัน
ซุกจาถามทุกข์สุขของอุนวานและทราบว่าเธอมีแฟนแล้วเป็นหมอ ซุกจาแกล้งถามถึงซางดูว่าอุนวานติดต่อกันหรือไม่
อุนวานไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ซุกจารู้สึกผิดหวังในตัวอุนวานเล็กน้อย ซุกจาเป็นเพื่อนเก่าที่รู้ความเป็นไปทั้งหมดของซางดู
เธอเป็นคนบอกข่าวร้ายกับซางดู ในวันที่เขาออกจากสถานกักกันว่าพ่อแม่บุญธรรมได้ทิ้งเขาไปแล้ว
รวมทั้งอุนวานก็ย้ายบ้านหนีเจ้าหนี้ตามแม่ไปในวันเกิดเหตุนั่นเอง ซุกจารับรู้ถึงความผิดหวังของซางดูเป็นอย่างดี
วันที่เธอบอกเรื่องอุนวานกับซางดูนั้น ซางดูเอ่ยปากอย่างไม่เชื่อกับซุกจาว่า
"เธอล้อฉันเล่นใช่มั้ย ถึงแม้คนอื่นจะทิ้งฉันไป แต่อุนวานไม่มีทางทิ้งฉันแน่"
ซุกจาสงสารในชะตากรรมของซางดูมาก
อุนวานออกมาเดินหาซางดูเพราะเพื่อนนักเรียนมาบอกเธอว่าซางดูหายไป เธอออกตามหาบริเวณชายหาดซึ่งก็นำความหลังเก่าๆกลับมาอีกในหัวอีก ระหว่างนั้นมินซุกเดินทางมาถึงพอดี อุนวานแปลกใจที่มินซุกตามมา เขาบอกว่าคิดถึงเธอจึงตามมาพบ ทั้งสองเดินชมวิวด้วยกัน แต่ใจอุนวานก็ยังนึกเป็นห่วงซางดูอยู่ มินซุกกับอุนวานนั่งรถออกมาด้วยกัน อุนวานเหลือบไปเห็นซางดูนั่งเหม่ออยู่ที่ริมเขื่อน ที่แท้ซางดูเองก็อึดอัดใจเช่นเดียวกับเธอ
ตกค่ำเด็กๆ มีการแสดงรอบกองไฟอย่างสนุกสนาน จีวานได้โอกาสแซวอุนวานกับมินซุกโดยเชิญทั้งสองขึ้นไปสัมภาษณ์บนเวที
มีคนถามขึ้นว่ามินซุกกับอุนวานเป็นรักแรกของกันและกันหรือไม่ มินซุกตอบว่า
"ไม่ใช่ครับ พวกเราไม่ใช่รักแรกของกันและกัน แต่พวกเราจะเป็นรักครั้งสุดท้ายของกันและกัน"
เด็กๆตบมือกันเกรียว แต่อุนวานมีสีหน้าไม่สบายใจนัก ส่วนซางดูที่แอบมองอยู่รอบนอกถึงกับหน้าถอดสี
ทนฟังต่อไปไม่ได้ เขาเดินหลบไปคนเดียวเงียบๆ
วันรุ่งขึ้น คณะนักเรียนพากันไปลงเรือเที่ยว จีวานได้ยินซางดูคุยกับเพื่อนนักเรียนว่าเขาว่ายน้ำไม่เป็นเพราะเคยมีอุบัติเหตุตอนเด็กๆ
จีวานจึงวางแผนแกล้งวัดใจซางดู โดยหลอกซางดูว่าอุนวานตกน้ำ ซางดูตกใจมากและกระโดดลงจากหินผาเพื่อช่วยอุนวานทั้งที่ตัวเองว่ายน้ำไม่เป็น
== จบตอน 8 ==
Credit : K. gikgak