== ตอน 4 ==
ที่โรงพยาบาลหมอมินซุกออกเยี่ยมไข้โบรีตามปกติ มินซุกได้รับโทรศัพท์จากแม่อุนวานว่าเธอหายไปทั้งคืน
ในเวลาเดียวกันลุงก็ได้รับโทรศัพท์จากเซราว่าซางดูหายไปทั้งคืนเช่นกัน แต่ก็ไม่มีใครเฉลียวใจว่าทั้งคู่หายไปด้วยกัน
อุนวานรู้สึกตัวขึ้นในตอนเช้าที่โรงแรม พบว่าตนเองอยู่กับซางดูสองต่อสองในชุดนอน
เธอตกใจมาก
"คุณทำอะไรฉันรึเปล่า"
ซางดูโวยวายบ้างว่า "คุณพูดอะไรของคุณ คุณนอนบนเตียง ผมนอนข้างล่างนี่
คุณคิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นล่ะ ปวดหลังจะตายอยู่แล้ว" ซางดูลุกพรวดขึ้นมา
จังหวะนั้นเอง อุนวานก็ถีบบั้นท้ายเขาอย่างจัง แล้วแว้ดว่า
"แต่คุณถอดเสื้อผ้าฉันออก"
"ผมเปล่านะ" ซางดูเถียง แต่อมยิ้มทำหน้าทะเล้น "นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเห็นคุณโป๊
ตอนเด็กๆ เราเคยแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันเลย ทำไมมาจ้องผมอย่างนั้นล่ะ ดี..งั้นผมรับผิดชอบเอง
มานี่สิ ผมจะดูแลคุณเอง" พร้อมทั้งเดินเข้าหาอุนวานทำท่าจะโอบเธอ อุนวานหยิบหมอนมาฟาดซางดู
ซางดูยังยิ้มได้ "ไปหาอะไรกินกัน แล้วเราไปตามทางของเราเถอะ"
อุนวานไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองมาอยู่ที่เมืองนัมแฮ เพียงแค่ข้ามสะพานไปก็จะถึงบ้านเดิมของเธอและซางดูแล้ว
เธอมองออกนอกหน้าต่าง แล้วกลับไปโทษซางดูว่าพาเธอมาที่นี่ เธอวิ่งออกไปหน้าโรงแรมทั้งยังใส่ชุดนอนอยู่
ในใจรู้สึกสับสน ซางดูเดินตามเธอออกมาแล้วชวนให้ข้ามสะพานไปเที่ยวบ้านเดิมด้วยกัน
"ฉันไปไม่ได้ ฉันต้องกลับไปโซล" อุนวานบ่ายเบี่ยง
"แค่ข้ามสะพานไปก็ถึงแล้วนะ" ซางดูพยายามเกลี้ยกล่อม
"ไม่ ฉันไม่อยากไป ฉันไปไม่ได้" ในใจอุนวานเพียรปฏิเสธ เธอรู้ว่าถ้ากลับไปเธออาจจะห้ามใจตนเองไม่ได้
เธอเดินหนีไป ซางดูพูดกับตัวเอง "ผมก็ไม่อยากไปเหมือนกัน ผมขอเลือกตายดีกว่ากลับไปที่นั่น"
ทั้งคู่ต่างมีความหลังอันปวดร้าวที่อยากจะลืมให้หมดสิ้น
ซางดูและอุนวานนั่งรถกลับโซลด้วยกันเงียบๆ ระหว่างทางซางดูพยายามชวนคุย
"เมื่อคืนนี้ คุณหลุดออกมาแล้วนะ"
"หมายความว่าอะไร" อุนวานสงสัย
"ผมรู้นะ ว่าคุณชอบผม แต่ผมไม่นึกว่าคุณจะรักผมมากขนาดนี้ เรามาเริ่มใหม่กันเถอะ"
ซางดูเอื้อมมือไปจับมืออุนวานไว้ แต่อุนวานดึงมือออก
"ฉันว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิดแล้วนะ เวลาฉันเมาฉันมักจะจำใครไม่ได้ ฉันคงคิดว่าคุณเป็นมินซุก"
ซางดูหน้าเสีย เขาไม่อยากเชื่อว่าอุนวานจะปฏิเสธอย่างนี้ เขาลุกขึ้นย้ายที่นั่งหนีไป
ทั้งคู่ไม่ได้คุยกันอีกตลอดการเดินทางกลับ
เมื่อมาถึงสถานีรถบัสที่โซล มินซุกมารอรับอุนวานอยู่แล้ว เธอจากไปโดยไม่ได้ลาซางดู
มินซุกรู้สึกเป็นห่วงอุนวานไม่น้อย เขาบอกความในใจกับเธอ
"ตอนที่ได้ยินว่าคุณไปบ้านเดิม ผมคิดว่าคุณหายไปกับรักแรกของคุณ ผมขอโทษนะครับ"
มินซุกยังรักและเชื่อใจอุนวานเสมอ ระหว่างอยู่ในรถมินซุกได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลว่าโบรีหมดสติไป
เขารีบกลับไปที่โรงพยาบาล
ซางดูแวะซื้อตุ๊กตาให้โบรีระหว่างเดินกลับไปหาลูก จิตใจเขายังคิดวนเวียนอยู่กับความหลังของเขากับอุนวาน เขาบังเอิญพบกับลูกค้ารายหนึ่งซึ่งลากเขาไปพบเพื่อนด้วย ซางดูจำต้องไป เขาไม่รู้เลยว่าโบรีไม่สบายหนักขณะนั้น
ที่โรงพยาบาลอุนวานซึ่งติดรถมินซุกมา เข้าไปเยี่ยมโบรี เธอรู้สึกสงสารเด็กหญิงและรู้สึกผิดที่ดุโบรีวันก่อน เธอได้รับรู้ว่าโบรีไม่มีแม่และอยู่กับพ่อและปู่ที่ดูท่าทางแปลกๆ ขณะนั้นไม่มีใครเฝ้าไข้โบรีเลย อุนวานจึงช่วยเฝ้าให้ เธอสังเกตเห็นโบรีมีปานที่มือบริเวณเดียวกับแม่ของเธอ
หลังจากสลัดหลุดลูกค้ารายหนึ่ง ซางดูก็ไปเจอลูกค้าอีกรายที่ชวนเขาไปเต้นรำอีก ระหว่างนั้นสามีของลูกค้ารายนั้นยกพวกมาไล่จับภรรยาที่หนีเที่ยว ซางดูต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ซางดูได้รับรู้จากสามีลูกค้าว่าเขาเป็นแค่คนขายขนมปังจนๆเท่านั้น ซางดูรู้สึกผิดมากที่หลอกเงินหล่อนมา และยอมให้สามีของลูกค้าชกโดยไม่ต่อสู้
อุนวานยังเฝ้าไข้โบรีอยู่จนเธอฟื้นขึ้น เซรามาเยี่ยมโบรีและไล่อุนวานไป อุนวานเดินมาหน้าโรงพยาบาลพบกับซางดูที่มาถึงพอดี เธอตกใจที่เห็นซางดูบาดเจ็บและโดนซ้อมมาและเข้าไปถามอย่างเป็นห่วง ซางดูอดดีใจไม่ได้แต่ยังงอนอุนวานอยู่ที่เธอทิ้งเขาไว้ในรถบัสโดยไม่บอกลา ท่าทีที่สนิทสนมและเป็นห่วงเป็นใยของทั้งสอง อยู่ในสายตาของมินซุกที่แอบเห็น เขาเริ่มสงสัยว่ารักแรกของอุนวานก็คือซางดู
ซางดูเข้าไปเยี่ยมลูกสาวพบเซราเฝ้าอยู่ ทั้งคู่มีปากเสียงกัน เซราต่อว่าซางดูที่ไม่มีคนเฝ้าไข้โบรีเลย ขณะที่โบรีอาการหนัก เธออ้างสิทธิ์ที่เป็นแม่ของโบรีว่าเธอจะดูแลลูกเอง มินซุกก็ได้ยินที่ทั้งคู่มีปากเสียงกัน
อุนวานกลับมาบ้านและขอโทษแม่ที่หายไปทั้งคืน จีวานโผล่มาบอกแม่ว่ามีคนเห็นอุนวานขึ้นแท็กซี่ไปกับยามที่โรงเรียน แต่อุนวานปฏิเสธเสียงแข็ง จีวานโทรไปฟ้องมินซุกอีก ทำให้มินซุกปะติดปะต่อเรื่องได้ทั้งหมด และแน่ใจว่ารักแรกของอุนวานคือซางดู พ่อของโบรีนั่นเอง
ซางดูเหนื่อยหน่ายกับการทำอาชีพผู้ชายขายตัว เขามาเฝ้าโบรี แล้วรำพึงกับตัวเอง
"โบรี... อย่าป่วยอีกเลยนะ พ่อกำลังเบื่อหน่ายในสิ่งที่ต้องทำเพื่อให้ลูกหายดีขึ้น
ลูกจะป่วยอย่างนี้ไม่ได้นะ"
วันรุ่งขึ้นซางดูมาเก็บของที่โรงเรียน เขาได้พบครูใหญ่อีกครั้ง ครูใหญ่แนะนำให้เขาสมัครเข้าเป็นนักเรียนของโรงเรียนและเรียนให้จบมัธยม ซางดูได้อยู่ห้องของอุนวานสมใจ
อุนวานรู้สึกมึนมาก เธอไม่เชื่อว่าซางดูเรียนไม่จบมัธยมและคิดว่าเขาหลอกครูใหญ่
เธอหาโอกาสคุยกับซางดูที่โรงเรียน
"คุณออกจากโรงเรียนมัธยมได้ยังไง"
ซางดูยิ้มแล้วว่า "ผมออกจากโรงเรียนก็เพราะคุณ......โรงเรียนที่ไม่มีคุณมันน่าเบื่อจะตาย"
"เป็นไง โดนใจสิ" อุนวานหน้าเสีย เธอโวยวาย "ทำอย่างนั้นได้ยังไง"
ซางดูพูดยิ้มๆ "ทำอะไรได้ยังไง คุณก็ช่วยดึงผมสู่เส้นทางการศึกษาหน่อยสิ"
"ทำอย่างนั้นได้ยังไง ฉันจะทำอย่างไรกับคุณดีนะ" อุนวานร้องไห้ด้วยความคับแค้นใจ
ซางดูได้แต่ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ
อุนวานพยายามเกลี้ยกล่อมให้ซางดูย้ายห้องไป แต่ซางดูขู่ว่าจะไปฟ้องครูใหญ่ อุนวานจำต้องรับเขาไว้เป็นนักเรียนใหม่ที่ชั้นเรียนของเธอ กลุ่มของจีวานยังตามมาหาเรื่องซางดูต่ออีก โดยท้าชกกับเขา
== จบตอน 4 ==
Credit : K. gikgak